Inleiding

Onze wereld is één van vele soortgelijke bewoonde planeten die samen het lokale universum Nebadon vormen. Elke bewoonde wereld heeft natuurlijk zijn eigen geschiedenis en ontwikkelingspad. Er is altijd een bepaalde wisselwerking tussen enerzijds de goddelijke bedoeling en planning voor een wereld, en anderzijds de vrije wil die gegeven is aan imperfecte bewoners en bestuurders van zo’n wereld. Soms gebeuren er hele ongebruikelijke dingen waardoor de koers van een wereld of een hele groep van bewoonde werelden flink gewijzigd raakt. De wijze bestuurders van het lokale universum, of van nog hogere structuren, hebben uiteraard de mogelijkheid dit te corrigeren. Maar zij respecteren ook de vrije wil en laten de werelden zelf bepaalde lessen leren.

In het geval van onze wereld was er al voor de komst van Jezus heel wat ongebruikelijke chaos ontstaan. Het was een deel van de missie van Jezus (als incarnatie van Michael van Nebadon) om dit weer recht te trekken en de effecten grotendeels te beeindigen. Dit artikel beschrijft in grote lijnen wat er gebeurd was voor de komst van Jezus. Het is in hoofdzaak gebaseerd op de bronnen die zijn geciteerd onderaan de tekst.

Goddelijk plan en individuele vrijheid

Goddelijk plan voor bewoonde werelden

Het is één van de grote misverstanden van onze huidige stand van wetenschappelijk denken om te veronderstellen dat alles terug gaat op een mechanische “oerknal” en dat daaruit op puur mechanische wijze opeens “leven” te voorschijn kwam. Leven, en de mens, is geen toevallig produkt van biologische en chemische processen.

Leven ontstaat niet spontaan. Leven wordt geconstrueerd volgens plannen die zijn opgesteld door hoog ontwikkelde wezens met een directe relatie naar God. Leven verschijnt vervolgens op de bewoonde planeten door de activiteiten van de zogenaamde Levensdragers van de lokale universums. Deze levensdragers behoren tot de meest interessante en veelzijdige van de diverse familie van universumwezens. Zij hebben de taak om leven te ontwerpen en naar de planetaire sferen te brengen. En nadat ze dit leven op zulke nieuwe werelden hebben geplant, blijven ze daar lange tijd om de ontwikkeling ervan te bevorderen.

Deze “blauwdruk” voor het leven op bewoonde planeten, en dus ook voor het leven op aarde, bevat niet alleen een kader waarbinnen de evolutie van biologisch leven kan plaatsvinden, maar er is ook een bepaald ontwikkelingspad voorzien waardoor de niet-materiele mind van de hoger ontwikkelde bewoners kan groeien en civiliseren. Het leven is verbonden met de mind. En de blauwdruk voorziet erin dat de mind van de mens wordt ondersteund door circuits van mind-helpers, bovenop de meer mechanische niveaus van denken en lichaamsbesturing. Dit verklaart waarom sommige materiële wezens -zoals wij, mensen- een eerste ​​spirituele respons kunnen beleven: een contact met goedheid, schoonheid, waarheid, vergevening en liefde, dat bij planten en dieren grotendeels ontbreekt. Die respons bepaalt op haar beurt de loop van de biologische evolutie van deze sterfelijke wezens.

Daarnaast is bij elke bewoonde wereld het uiteindelijke doel ook in die blauwdruk geformuleerd: een blijvende vestiging in licht en leven. Dat lijkt vanuit het huidige bijna radeloze perspectief van onze aarde een nagenoeg onvoorstelbaar doel: een wereld die geen chaos meer kent en blijvend rechtstreeks verbonden is met goddelijk licht, leven en leiding.
Civilisaties komen en gaan. Ook onze huidige poging tot beschaving zal eens worden bijgeschreven in de lange lijst van pogingen die daaraan voorafgingen en vanuit het grotere perspectief van de blauwdruk zal duidelijk zijn wat deze huidige poging heeft bijgedragen aan groei en ontwikkeling, en waarom het niet de laatste poging was. Het is te vergelijken met diersoorten die opkomen en weer ondergaan. Achter al dat komen en gaan is echter een heel duidelijk (en hoopvol) plan aanwezig, dat uiteindelijk zal leiden tot een wereld die op schitterende en unieke wijze voor altijd “gevestigd zal zijn in licht en leven”.

Met behoud van individuele vrijheid

Het bestaan van een plan of blauwdruk betekent niet dat de uitkomst vooraf vastligt. Integendeel. In het artikel over mannelijk/vrouwelijk en polariteiten in het algemeen, hebben we beschreven hoe -filosofisch bekeken- God zich juist probeerde te bevrijden van ALLES en ALTIJD al zijn. Hij wilde als het ware ervaren wat goddelijke perfectie is, en om dat te doen was het onvermijdelijk om andere wezens te scheppen en die uit te rusten met een vrije wil. Anders zouden wij namelijk gewoon een mechanisch onderdeeltje zijn in het ALLES en ALTIJD, en zou creativiteit niet bestaan. Die andere wezens werden uitgerust met persoonlijkheid. En één van de essentiele kenmerken van persoonlijkheid is vrije wil en vrije keuzes maken.

Juist omdat vrije persoonlijkheden (aardbewoners, maar ook hoger ontwikkelde wezens/bestuurders, op andere plaatsen) een essentiële rol spelen in de ontwikkeling van een bewoonde wereld, bestaat altijd de mogelijkheid dat keuzes worden gemaakt die afwijken van de oorspronkelijke blauwdruk en bedoeling. Die mogelijkheid is geen fout in het systeem, maar een noodzakelijk gevolg van echte vrijheid. Het betekent ook dat alles wat voortvloeit uit dergelijke vrije keuzen niet aan God toegeschreven kan worden (en dat is meteen het korte antwoord op de vraag: Waarom laat God dit allemaal toe in onze wereld?). God is geen boze en straffende man op een wolk, maar heeft ons vol liefde een volledig vrije wil gegeven en daarbij de aansporing gegeven: “Wordt nu volmaakt, net zoals Ik volmaakt ben!”

Dit is de ware betekenis van dat goddelijke gebod: “Wordt nu volmaakt, net zoals Ik volmaakt ben”, dat de sterveling steeds verder aanspoort (…) in die lange en fascinerende strijd om steeds hogere niveaus van spirituele waarden en ware betekenissen van het universum te bereiken. Deze verheven zoektocht naar de God van de universums is het ultieme avontuur van de bewoners van alle werelden van tijd en ruimte. Bron

Het is van belang om te onthouden dat we dus niet uitgerust werden met vrije wil onder het motto: en zoek het nu zelf verder maar uit! Er is voortdurende leiding en richting beschikbaar, en een heel duidelijk (eind-)doel.

  • het bestaan van een blauwdruk en plan betekent niet dat het plan wordt afgedwongen;
  • vrijheid is een essentieel onderdeel van de blauwdruk;
  • zonder vrijheid zijn liefde, loyaliteit en groei betekenisloos;
  • dezelfde vrijheid die groei mogelijk maakt, maakt ook afwijking mogelijk;
  • omdat alle levende wezens als het ware één broederschap, één familie, vormen, dragen ook “onschuldige” familieleden mede de gevolgen van afwijkende keuzes door sommigen;
  • maar zelfs afwijkingen van het oorspronkelijke plan kunnen uiteindelijk bijdragen aan grotere wijsheid, ervaring en begrip.

Harmonie of rebellie

Het bestaan van vrije persoonlijkheden maakt zowel harmonie als afwijking mogelijk. De meeste bewoners en bestuurders van bewoonde werelden kiezen ervoor samen te werken met het grotere goddelijke plan. Daardoor ontstaat geleidelijk meer samenhang, wijsheid en ontwikkeling, niet alleen voor het individu, maar ook voor het hele collectief.

Vrijheid betekent echter ook dat sommige persoonlijkheden kunnen besluiten hun eigen inzichten, doelen of ambities boven dat grotere plan te plaatsen. Wanneer zulke keuzes verregaande gevolgen krijgen, kan de normale ontwikkeling van een wereld of zelfs van een hele groep werelden voor een kortere of langere periode ingrijpend worden beïnvloed.

Onze wereld maakte deel uit van zo’n uitzonderlijke episode.

De “Declaration of Liberty” in het lokale universum

Allemaal leuk en aardig, die goddelijke plannen, wijze blauwdrukken en vrije persoonlijkheden, maar wat was er dan zo ongebruikelijk aan de ontwikkeling van onze wereld?

Rond tweehonderdduizend jaar geleden ontstond in ons deel van het lokale universum een beweging onder een aantal hoogontwikkelde bestuurders. Zij waren geen primitieve of onwetende wezens. Integendeel: het ging om ervaren, bekwame en invloedrijke persoonlijkheden, die lange tijd op normale wijze hadden meegewerkt aan het bestuur en de begeleiding van evolutionaire werelden.

Toch ontstond er geleidelijk een andere manier van denken. Het is lastig om aan te geven waarom en waar dit precies begon. Het vond zijn oorsprong in de minds van op zich verlichte persoonlijkheden. Er moet een trots van eigenwaarde zijn geweest die zo groot was geworden dat het tot zelfbedrog leidde, waardoor de leiders van de rebellie zichzelf er een tijdlang van overtuigden dat hun denkbeelden daadwerkelijk ten goede kwamen aan het systeem, zo niet aan het hele lokale universum. Tegen de tijd dat de plannen zich tot een punt van desillusie hadden ontwikkeld, was alles ongetwijfeld al te ver gegaan om nog te kunnen stoppen vanwege die oorspronkelijke, kwaadaardige trots. Op een bepaald moment werd het ook onoprecht, en het kwaad evolueerde tot opzettelijke en moedwillige zonde. Dat dit gebeurde, wordt bewezen door het latere gedrag van de briljante leiders. Zelfs toen lange tijd nog de kans geboden werd op bekering en genade, aanvaardden slechts enkele ondergeschikte leiders dat aanbod.

Om een indruk te geven van de omvang van de rebellie: het lokale universum van Michael omvat uiteindelijk ongeveer 10.000 lokale systemen, die elk kunnen uitgroeien tot ongeveer duizend bewoonde werelden. De rebellie brak uit in slechts één van die lokale systemen. Binnen dat systeem waren op dat moment ruim zeshonderd bewoonde werelden bekend. Slechts 37 daarvan werden door hun planetaire leiders bij de afscheidingsbeweging betrokken. Maar de aarde was wel één van die 37. De rebellie was ernstig voor de betrokken werelden, maar uitzonderlijk klein vanuit universumperspectief. Vooral als je bedenkt dat het lokale universum van Michael zelf slechts 1 van 100.000 bewoonde lokale universa is binnen het grotere geheel van één super-universum, en er zijn 7 super-universa…

De kern van denken binnen de groep van rebellen was dat vrije persoonlijkheden niet langer afhankelijk zouden hoeven zijn van hogere leiding, hogere coördinatie en hogere vormen van universeel bestuur. Wat begon als kritische reflectie op bestaande vormen van bestuur, ontwikkelde zich tot een uitgesproken programma van onbegrensde zelfstandigheid, volledig zelfbestuur en losmaking van het grotere geheel.

Deze beweging presenteerde zichzelf niet als kwaadwillig. Zij trad juist naar voren als een bevrijdingsbeweging. Zij sprak over vrijheid, zelfstandigheid en het recht van intelligente wezens om hun eigen toekomst te bepalen. De ideeën werden samengebracht in een manifest dat bekend werd als de Declaration of Liberty.

Daarmee werd het geschenk van een vrije wil op een nieuwe manier gedefinieerd. Niet langer als de vrije keuze om vrijwillig samen te werken met het grotere goddelijke plan, maar als de vrijheid om zich los te maken van dat plan. Niet langer als volwassen deelname aan een groter geheel, maar als het recht om dat grotere geheel ter discussie te stellen of zelfs af te wijzen.

Het werd uiteindelijk een strijd tussen twee verschillende opvattingen over vrijheid: ware vrijheid en valse vrijheid:

Ongebreidelde eigenzinnigheid en ongereguleerde zelfexpressie staan ​​gelijk aan onvervalst egoïsme, het toppunt van goddeloosheid. Vrijheid zonder de daarmee gepaard gaande en steeds verdergaande zelfbeheersing is een verzinsel van egoïstische, sterfelijke verbeelding. Zelfgemotiveerde vrijheid is een conceptuele illusie, een wrede misleiding. Losbandigheid vermomd als vrijheid is de voorbode van volkomen slavernij.

Ware vrijheid is verbonden met oprecht zelfrespect; valse vrijheid is de metgezel van zelfbewondering. Ware vrijheid is de vrucht van zelfbeheersing; valse vrijheid, de aanname van zelfverheerlijking. Zelfbeheersing leidt tot altruïstische dienstbaarheid; zelfbewondering neigt naar de uitbuiting van anderen voor de zelfzuchtige zelfverheerlijking van zo’n misleid individu dat bereid is rechtvaardige verworvenheden op te offeren om onrechtvaardige macht over zijn medemensen te verwerven.

Uit die vervormde denkbeelden kwamen in de Declaration of Liberty drie hoofd-onderdelen naar voren:

1. Twijfel aan de werkelijkheid van de Universele Vader

Het eerste onderdeel van de Declaration of Liberty richtte zich tegen de werkelijkheid van de Universele Vader. De beweging stelde dat de hoogste en eerste Bron en Centrum van alle persoonlijkheid niet werkelijk bestond, of in ieder geval niet als levende en persoonlijke werkelijkheid gekend kon worden.

In plaats daarvan werd gesuggereerd dat de zichtbare en ervaarbare krachten van het universum voldoende waren om de werkelijkheid te verklaren. Fysieke zwaartekracht, kosmische energie, mind, organisatie en bestuurlijke macht zouden op zichzelf kunnen bestaan, zonder dat daarachter een levende Vaderlijke oorsprong hoefde te staan. Het verhaal was een beetje dat de Vader een mythe was, verzonnen om hogere leiders in staat te stellen de heerschappij over de universa in de naam van de Vader te handhaven. Zelfs degenen die beweerden de Vader ontmoet te hebben zouden dat alleen doen om de hele schepping te misleiden, omdat ze nooit een duidelijk beeld konden geven van de werkelijke persoonlijkheid van de Vader zoals die in het Paradijs waarneembaar is. Eerbied en aanbidding werden afgeschilderd als tekenen van onwetendheid en naïviteit.

Daarmee werd de persoonlijke oorsprong van alle persoonlijkheid ondergraven. Als persoonlijkheid niet werkelijk een geschenk van de Universele Vader is, maar slechts een verschijnsel binnen het universum zelf, dan wordt ook de relatie tussen schepsel en God onduidelijk. Dan verdwijnt het diepe besef dat vrije wil niet zomaar privébezit is, maar een gave die bedoeld is om vrijwillig in overeenstemming te worden gebracht met hogere waarheid, schoonheid, goedheid en liefde.

Deze eerste gedachte was daarom veel radicaler dan een theoretische ontkenning van God. Zij tastte de wortel van kind-schap en broederschap aan. Als er geen levende Vader is, dan is er ook geen werkelijke familie van persoonlijkheden. Dan blijft er uiteindelijk alleen een verzameling intelligente wezens over die hun eigen positie, rechten en belangen moeten bepalen.

2. Verzet tegen hoger bestuur en universele coördinatie

Het tweede onderdeel richtte zich tegen het bestuur van het lokale universum. De beweging erkende nog wel dat er hogere scheppende persoonlijkheden waren, maar verzette zich tegen hun recht om namens de Universele Vader leiding te geven aan het grotere geheel. Het werd -zoals gezegd- voorgesteld alsof die niet-werkelijk bestaande Universele Vader alleen maar als idee in stand gehouden werd als machtsbasis voor leidinggevende autoriteit.

De gedachte was dat kleinere groepen van bewoonde werelden veel zelfstandiger zouden moeten functioneren. De bestaande vormen van hoger bestuur, overleg, rechtspraak en coördinatie werden voorgesteld als overbodig, beperkend of zelfs als een vorm van machtspolitiek. Vrije persoonlijkheden zouden volwassen genoeg zijn om zichzelf te organiseren zonder voortdurende verwijzing naar hogere niveaus van wijsheid en leiding.

Op het eerste gezicht klinkt dat aantrekkelijk. Zelfbestuur lijkt immers een teken van volwassenheid. Maar in het verhaal wordt zichtbaar waar het probleem lag: zelfbestuur werd losgemaakt van verbondenheid met andere groepen en structuren. Autonomie werd losgemaakt van verantwoordelijkheid voor het gezamenlijke. Vrijheid werd losgemaakt van vertrouwen in hogere wijsheid.

Daarmee werd samenwerking met het grotere geheel voorgesteld als een beperking in plaats van als een vorm van volwassen deelname. De beweging stelde in feite dat intelligente wezens hun eigen bestuur, eigen rechtspraak en eigen koers moesten kunnen bepalen zonder erkenning van de grotere structuur waarin zij waren geplaatst.

3. Afwijzing van het lange ontwikkelingspad van opklimmende persoonlijkheden

Het derde onderdeel van de Declaration of Liberty richtte zich tegen het lange ontwikkelingspad van sterfelijke en opklimmende persoonlijkheden. Bewoners van evolutionaire werelden worden nu eenmaal niet in één keer volmaakt. Zij groeien door ervaring, oefening, vorming, keuzes, correctie en samenwerking. Het hele universum is op die manier ook een leerschool, waarin wij opklimmen en groeien.

De ‘afscheidingsbeweging’ stelde echter dat aan dit lange leerproces veel te veel tijd en energie werd besteed. De langdurige training van opklimmende persoonlijkheden in universele waarden, bestuur, verantwoordelijkheid en samenwerking werd voorgesteld als overdreven, onzeker en misschien zelfs misleidend. Er werd gesteld dat de opklimmers een soort van wortel werd voorgehouden, terwijl het hele systeem in zekere zin een vorm van slavernij was.

Daarmee werd ook de hoopvolle bestemming van evolutionaire wezens ondermijnd. Als de lange weg van groei slechts een onzeker of kunstmatig programma is, dan wordt de directe zelfbepaling van het individu belangrijker dan geduldige vorming. Dan wordt het aantrekkelijk om niet langer te wachten op rijping, maar onmiddellijk aanspraak te maken op volledige vrijheid.

Ook hier zit de kern niet in een technisch meningsverschil over opleiding of bestuur. De kern is een andere visie op groei. Het goddelijke plan gaat uit van geleidelijke ontwikkeling, toenemende wijsheid, groeiende verantwoordelijkheid en steeds bewustere samenwerking met hogere leiding. De Declaration of Liberty stelde daartegenover een visie waarin persoonlijkheden hun eigen bestemming zouden moeten kunnen bepalen zonder langdurige discipline, zonder geleidelijke vorming en zonder blijvende afstemming op een groter doel.

De kern van de Declaration of Liberty

Samengevat bevatte de Declaration of Liberty dus drie samenhangende bewegingen:

  • het bestaan van de Universele Vader -en daarmee van de levende Vaderlijke oorsprong van persoonlijkheid- werd betwijfeld of ontkend;
  • hogere vormen van bestuur en coördinatie werden als overbodig of beperkend voorgesteld;
  • het lange ontwikkelingspad van opklimmende persoonlijkheden werd aangevallen als onnodig of misleidend.

De kern daarvan was een nieuwe definitie van vrijheid. Vrijheid werd niet langer gezien als het vermogen om vrijwillig in harmonie te komen met het grotere goddelijke plan. Vrijheid werd voorgesteld als het recht om zich van dat grotere plan los te maken.

Daarin lag de werkelijke breuk. Niet in het stellen van vragen. Niet in het gebruik van intelligentie om na te denken over het hoe en waarom van bepaalde structuren en bepaalde vormen van leiding. Niet in het verlangen naar groei en zelfstandigheid. De breuk ontstond doordat het eigen inzicht boven het grotere geheel werd geplaatst. De vrije persoonlijkheid maakte zichzelf tot hoogste referentiepunt. De kostbare gave van vrije wil ging verloren door toe te geven aan ongeduld en te zwichten voor het verlangen om nu te bezitten wat men begeert, en dat te doen in strijd met elke verplichting om de rechten en vrijheden van alle andere wezens in het universum te respecteren. Alsof dergelijke ethische verplichtingen ook een vrije keuze zouden zijn. Maar ethische verplichtingen zijn aangeboren, goddelijk en universeel.

Deze ideeën bleven niet beperkt tot theorie. Een aanzienlijke groep hoogontwikkelde bestuurders en begeleiders van evolutionaire werelden sloot zich bij deze beweging aan. Daardoor kregen de denkbeelden van de Declaration of Liberty concrete gevolgen voor een hele groep bewoonde werelden, waaronder onze eigen wereld.

De gevolgen van de rebellie: ingrijpend en ongebruikelijk

Inleiding

De denkbeelden van de Declaration of Liberty bleven niet beperkt tot filosofische discussies. Zij hadden concrete gevolgen voor de normale ontwikkeling van een aantal bewoonde werelden. Onze wereld behoorde tot die kleine groep. Hieronder volgen enkele voorbeelden van die gevolgen. Daarbij moet wel worden onthouden dat er op zich geen bijzondere omstandigheden binnen die groep van werelden waren die rebellie suggereerden of bevorderden. De oorsprong lag niet op onze wereld en niet in een bepaald gedrag van haar bewoners. Het idee is ontstaan ​​en heeft vorm gekregen in de mind van bepaalde hogere leiders en die leiders zouden een dergelijke rebellie hebben kunnen aanwakkeren, ongeacht waar zij zich bevonden. Het hele bijbelse idee van een “oerzonde” die wij zelf veroorzaakt zouden hebben, komt daarmee in een heel ander daglicht te staan.

Isolatie en quarantaine

Toen de rebellie daadwerkelijk uitbrak, werd de getroffen groep werelden geïsoleerd van de normale communicatie en samenwerking met hogere niveaus. Dat gebeurde niet als straf voor onze wereld, maar om de gevolgen van de rebellie te beperken en te voorkomen dat de afscheidingsbeweging zich verder kon uitbreiden.

Voor onze wereld had die isolatie ingrijpende gevolgen. De normale lijnen van begeleiding, coördinatie en ondersteuning “van hogerhand” werden verstoord. Daardoor ontwikkelde onze planeet zich niet zoals een loyale wereld zich normaal zou hebben ontwikkeld.

Vergeleken met de normale werelden van het lokale universum lijkt onze planeet heel verward en sterk achtergebleven in alle fasen van intellectuele vooruitgang en spirituele ontwikkeling. Door de gevolgen van de isolatie en de planetaire tegenspoed worden wij belemmerd om veel te begrijpen van de cultuur van normale werelden. Maar we moeten de evolutionaire werelden, zelfs de meest ideale, ook weer niet beschouwen als sferen waar het leven een zorgeloos paradijs is. Het begin van het leven van de sterfelijke rassen gaat altijd gepaard met strijd. Inspanning en vastberadenheid zijn een essentieel onderdeel van het verwerven van overlevingswaarden. Bron

Dat is een directe en nuchtere diagnose. Onze wereld is niet normaal, niet gebruikelijk. Zij is onrustiger, heel verward en sterk achtergebleven ten opzichte van werelden die niet door een vergelijkbare afscheiding en isolatie werden getroffen. En dat geldt in alle fasen van intellectuele vooruitgang en spirituele ontwikkeling. Toch is dat niet het hele verhaal.

Dezelfde isolatie die zoveel belemmering veroorzaakte, bracht ook een bijzondere kans op groei voort. Bewoners van zulke volledig geïsoleerde werelden moeten leren vertrouwen zonder zichtbare bevestiging. Zij moeten leren volhouden wanneer de normale ondersteuning ontbreekt. Zij moeten innerlijke zekerheid ontwikkelen in omstandigheden waarin uiterlijke zekerheid vaak niet beschikbaar is.

Daardoor heb je op geïsoleerde werelden de kans om een bijzonder type persoonlijkheid te ontwikkelen: je kunt uitgroeien tot iemand die kan geloven zonder te zien, die kan volharden terwijl je je alleen voelt, en die zelfs onder bijna onoverkomelijke moeilijkheden blijft vertrouwen op de aanwezigheid, leiding en betrouwbaarheid van het grotere geheel.

Jezus leert ons hetzelfde in hoofdstuk 67:

Toen de Meester zo had gesproken, keek hij Thomas in het gezicht en zei: “En jij, Thomas, die zei dat je niet zou geloven tenzij je mij kon zien en je vinger in de spijker-wonden van mijn handen kon steken, hebt mij nu aanschouwd en mijn woorden gehoord. En hoewel je geen spijker-wonden op mijn handen ziet, aangezien ik ben opgewekt in de vorm die ook jij zult hebben wanneer je deze wereld verlaat, wat zul je dan tegen je broeders zeggen? Je zult de waarheid erkennen, want in je hart was je al begonnen te geloven, zelfs toen je zo dapper je ongeloof uitsprak. Je twijfels, Thomas, doen zich altijd heel koppig gelden, net wanneer ze op het punt staan af te brokkelen. Thomas, ik gebied je om niet ongelovig te zijn, maar gelovig – en ik weet dat je zult geloven, zelfs met een heel hart.”

Toen Thomas deze woorden hoorde, viel hij op zijn knieën voor de morontia-Meester en riep uit: “Ik geloof! Mijn Heer en mijn Meester!”

Toen zei Jezus tegen Thomas: “Je hebt geloofd, Thomas, omdat je Mij werkelijk hebt gezien en gehoord. Gezegend zijn zij in de komende eeuwen die zullen geloven, ook al hebben ze niet met het oog van het lichaam gezien of met het oor van een mens gehoord.“

Die kwaliteit van “kunnen geloven zonder te zien” blijkt niet tijdelijk of onbelangrijk te zijn. Zij blijft volgens het verhaal van waarde gedurende de verdere opklimming van de persoonlijkheden die dit geleerd hebben. Juist mensen die op een geïsoleerde wereld hebben leren vertrouwen zonder veel zichtbare ondersteuning, blijken daarna bijzonder geschikt voor taken waarin onwankelbaar geloof, innerlijke zekerheid en volharding nodig zijn.

Daarin ligt één van de hoopgevende kanten van deze ongewone geschiedenis. De isolatie van onze wereld veroorzaakte echte achterstand en verwarring die nog steeds volop merkbaar is, maar zij maakte ook een karaktervorming mogelijk die op normale werelden minder sterk wordt ontwikkeld. Wat voor ons vaak voelt als verlatenheid, onzekerheid of gebrek aan directe leiding, kan daardoor uitgroeien tot een diepe vorm van vertrouwen die blijvende waarde heeft.

Adam en Eva

Ook andere, gebruikelijke onderdelen van de blauwdruk voor de groei van een bewoonde wereld kwamen door de rebellie in gevaar. Een belangrijk voorbeeld daarvan is de missie van Adam en Eva.

Adam en Eva waren niet de eerste twee mensen op aarde. Zij waren helemaal geen sterfelijke mensen, maar hoogontwikkelde persoonlijkheden die naar onze wereld werden gezonden als onderdeel van een normale fase in de ontwikkeling van een bewoonde planeet. Hun opdracht was om de biologische, sociale, culturele en spirituele ontwikkeling van de mensheid te bevorderen en zo de weg naar een hoger niveau van beschaving te openen. Onderaan dit artikel vind je bronnen die een uitgebreide en zeer interessante beschrijving geven van wie zij waren en hoe hun missie verliep.

Op een normale wereld is zo’n missie een krachtig hulpmiddel binnen het grotere goddelijke plan. Maar Adam en Eva kwamen niet op een normale wereld terecht. Zij kwamen op een experimentele, door rebellie beschadigde en geïsoleerde wereld. Hun opdracht was daardoor vanaf het begin veel moeilijker dan gebruikelijk.

De Adamische missie op onze experimentele, door rebellie geteisterde en geïsoleerde Aarde was een formidabele onderneming. Adam en Eva werden zich al vroeg bewust van de moeilijkheid en complexiteit van hun planetaire opdracht. Toch gingen zij moedig aan het werk om hun vele problemen op te lossen.

Maar juist toen zij zich richtten op één van de moeilijkste onderdelen van hun taak, werden zij geconfronteerd met dilemma’s waar zij geen uitweg in zagen. En door de isolatie van onze wereld konden zij niet op de normale manier overleg plegen met hun superieuren.
Zo liepen ze op tegen een hele reeks van factoren:

  • de menselijke rassen waren nog steeds belast met ernstige biologische en sociale problemen;
  • het niveau van moraal, beschaving en religie lag veel lager dan normaal voor een wereld in deze ontwikkelingsfase;
  • de mensheid was verdeeld over honderden talen, stammen en culturen;
  • de eerdere rebellie had verwarring achtergelaten in plaats van een stabiele basis voor verdere groei;
  • de wereld verkeerde in een toestand van isolatie waardoor normaal overleg met hogere bestuurders onmogelijk was;
  • nieuwe problemen dienden zich voortdurend aan, terwijl oplossingen vaak niet zichtbaar waren;
  • de omvang van hun opdracht bleek daardoor veel groter dan zij aanvankelijk hadden verwacht;
  • de verleiding groeide om snellere methoden te gebruiken om resultaten te bereiken die volgens het oorspronkelijke plan slechts via de weg van de geleidelijkheid konden ontstaan.

Zij zagen geen uitweg uit het dilemma, en zij konden geen raad vragen aan hun superieuren. Daar stonden zij dan, geïsoleerd en dag na dag geconfronteerd met een nieuwe en ingewikkelde verwarring, een probleem dat onoplosbaar leek.

Dat is belangrijk om te begrijpen. Adam en Eva maakten geen fouten vanuit gemakzucht of bewuste rebellie. Zij stonden onder zware druk, zonder de normale ondersteuning die op een niet-geïsoleerde wereld beschikbaar zou zijn geweest. Ze kregen een ingewikkelde crisis over zich heen binnen een wereld die al ernstig ontregeld was.

Daarbij kwam dat er nog steeds invloeden werkzaam waren die voortkwamen uit de oorspronkelijke rebellie. Toen rechtstreekse pogingen van de rebellerende hogere leiders om Adam te beïnvloeden weinig opleverden, werd gekozen voor een indirecte benadering via Eva. Er werden geschikte personen ingezet uit de omgeving waarin zij zich bewoog, met als doel haar te overtuigen dat het oorspronkelijke plan niet langer voldoende was en dat een snellere route noodzakelijk kon zijn.

De gevallen leider was volhardend en vastbesloten. Hij gaf het al snel op om op Adam in te werken en besloot een listige omweg te zoeken via Eva. Hij kwam tot de conclusie dat de enige kans op succes lag in het behendig gebruiken van geschikte personen uit de hogere lagen van de groep die afstamde van zijn vroegere medewerkers. En zo werden de plannen gemaakt om de moeder van het violette ras in een val te lokken.

Daarin ligt de directe verbinding met de eerdere denkbeelden van de Declaration of Liberty. Ook hier ging het om gebruik van de verleiding om de lange weg van geduldige groei te verlaten. Ook hier leek een andere weg sneller, praktischer en misschien zelfs noodzakelijk. Ook hier werd het eigen inzicht belangrijker dan het oorspronkelijke plan.

Maar ze zouden wellicht ooit succes hebben geboekt als ze meer vooruitziend en geduldig waren geweest. Beiden, en vooral Eva, waren veel te ongeduldig; ze waren niet bereid zich neer te leggen bij de lange, zware beproeving. Ze wilden onmiddellijke resultaten zien, en die kregen ze ook, maar de resultaten die ze daarmee behaalden bleken rampzalig, zowel voor henzelf als voor hun wereld.

De fout van Adam en Eva was dus niet dat zij te weinig om onze wereld gaven. Hun fout was eerder dat zij er te veel van probeerden te redden op hun eigen manier. Daarbij kregen de denkbeelden van de Declaration of Liberty, via de voortdurende beïnvloeding door de rebellerende groep, directe invloed op de besluitvorming rond de Adamische missie. Zij verwierpen het goddelijke plan niet bewust, maar raakten ervan overtuigd dat het onder de gegeven omstandigheden niet meer voldoende werkte en dat een andere weg misschien betere resultaten zou geven. En het was natuurlijk een feit dat de problemen groot waren en er geen oplossingen aanwezig leken, dus men kan zich voorstellen hoe wanhopig er gezocht werd naar “misschien dit proberen, misschien dat proberen”. Als je de verantwoordelijkheid voor de toekomst van een hele bewoonde wereld op je schouders voelt, dan wordt “misschien resultaat” beter dan “stilstand in wanhoop”.

Hun tekortkoming is dus niet de oorzaak van de problemen op onze wereld, maar één van de gevolgen van de veel bredere rebellie en de denkbeelden daarachter. Wat later in religieuze tradities vaak is vervormd tot het idee van een oorspronkelijke menselijke schuld, komt in dit grotere verhaal in een ander daglicht te staan. De gebeurtenissen rond Adam en Eva waren geen eerste zonde van de mensheid, maar één van de tragische na-effecten van een veel oudere ontregeling.

Ook het latere -hogere- oordeel over Adam en Eva bevestigt dat verschil. Zij werden in gebreke gesteld in de uitvoering van hun opdracht, maar zij werden niet als rebellen beschouwd. Hun tekortkoming was ernstig en had langdurige gevolgen, maar zij stond niet op één lijn met de oorspronkelijke opstand tegen het grotere goddelijke plan.

Adam en Eva kwamen niet naar een perfect geschapen wereld (“En God zag dat het goed was”) die zij verstoorden met een fout. Integendeel, de goddelijke leiding had uitgebreid vastgesteld dat de situatie niet goed was en had Adam en Eva intensief opgeleid om onder dergelijke omstandigheden de best mogelijke poging te doen. En dus kwamen zij naar een al ernstig ontregelde wereld en probeerden onder uitzonderlijk moeilijke omstandigheden een vrijwel onmogelijke opdracht uit te voeren. Adam en Eva kwamen geen perfect en idyllisch tuintje onderhouden. Het ging om een enorm ingewikkeld project met hele zware verantwoordelijkheden. Hun tekortkoming was daarom geen “oerzonde”. Het was eerder een tragedie dan een misdaad: twee loyale persoonlijkheden, geplaatst in uitzonderlijk moeilijke omstandigheden, raakten verstrikt in de gedachte dat een snellere en directere oplossing beter zou zijn dan de lange weg van geleidelijke groei.

Concrete verschillen met een “normale bewoonde wereld”

Hoe anders zou een meer normale ontwikkeling van onze wereld eruit hebben kunnen zien? Het verhaal geeft geen exacte vergelijking met een ideale aarde, maar beschrijft wel andere bewoonde werelden die niet door vergelijkbare ontregelingen zijn getroffen. Daaruit ontstaat ongeveer het volgende beeld:

  • Normaal: een grotere mate van wereldwijde samenwerking en gemeenschappelijk bestuur: een planetaire regering
    Op aarde: voortdurende verdeeldheid tussen naties, volken en belangenblokken.
  • Normaal: een relatief stabiele ontwikkeling van religie en hogere waarden.
    Op aarde: een geschiedenis van religieuze verdeeldheid, verwarring en onderlinge strijd.
  • Normaal: een meer geleidelijke groei van beschaving en cultuur.
    Op aarde: terugkerende perioden van oorlog, instorting en verlies van eerder bereikte vooruitgang.
  • Normaal: een betere integratie van wetenschap, ethiek en spirituele ontwikkeling.
    Op aarde: een voortdurende spanning tussen materiële vooruitgang en (achterblijvende) morele of spirituele groei.
  • Normaal: een mensheid die zich steeds sterker bewust wordt van haar gezamenlijke bestemming.
    Op aarde: een hardnekkige neiging om groepsbelangen, nationale belangen of persoonlijke belangen boven het grotere geheel te plaatsen.
  • Normaal: een succesvolle afronding van de Adamische missie met blijvende biologische, culturele en sociale voordelen.
    Op aarde: een ontwikkeling die door de rebellie en de mislukking van de Adamische missie langdurig werd vertraagd. Ook biologisch had dit gevolgen, zoals een grotere gevoeligheid voor ziekte en een minder krachtige fysieke constitutie van de menselijke rassen.

Het wijze antwoord

Vraag: Waarom werd niet onmiddellijk hard ingegrepen, vooral omdat de gevolgen zo groot waren?
Antwoord: Omdat het doel niet alleen orde is, maar ook groei. Niet pure gehoorzaamheid, maar vrije keuze. Niet alleen veiligheid en perfectie, maar ook het ontstaan van echte wijsheid in de vorm van levende ervaring.

Drie componenten

We zagen hiervoor het goddelijke plan -de blauwdruk- voor bewoonde werelden: een daad van schepping, initiatief en bedoeling; de invloed van de Vader.
Vervolgens zagen we: “met behoud van individuele vrijheid”: hier verschijnt de persoonlijke keuze in een dimensie van persoonlijkheid, relatie en individuele expressie; de “Zoon” als uitdrukking (woord) van de Vader. Als sommige persoonlijkheden keuzes maken die afwijken van het goddelijke plan, dan is dat dus geen systeemfout, maar een essentieel onderdeel en gevolg van dat plan.

Maar er is een derde component: de goddelijke invloed die handelt namens de Vader en de Zoon tegelijk, als Universele Integrator. Harmonie als pure goddelijke invloed. Door de invloed van goddelijke harmonie kunnen al die vrije keuzes nog steeds deel uitmaken van één groter ontwikkelingsproces. Er is altijd een wijs en harmonieus antwoord beschikbaar, zelfs op de grootste vormen van rebellie. Goddelijke harmonie is in staat om zelfs de -in onze ogen- grotere foute keuzes te transformeren tot wijze lessen en groei. Onderdeel van het universele goddelijke systeem is ook persoonlijk ervarende eenheid die ontstaat uit alle keuzes en ervaringen van schepselen en scheppers. Dat betekent dat zelfs rebellie uiteindelijk niet buiten het grotere proces valt. Niet omdat rebellie goed is. Maar omdat zelfs rebellie uiteindelijk geïntegreerd wordt in een groter geheel van ervaring en wijsheid.

  • Er is een plan.
  • Vrijheid is echt.
  • Daardoor kunnen dingen ontsporen.
  • Ontsporingen hebben gevolgen.
  • Het lijkt allemaal erg wreed en onnodig, maar de gevolgen worden geïntegreerd in grotere wijsheid.
  • De ontwikkeling gaat verder, mede op basis van al het goede dat uit ontsporingen kan voortkomen.

Welke redenen om vertraagd in te grijpen?

1. Vrijheid heeft alleen betekenis als zij echte gevolgen kan hebben

Dat is misschien wel de fundamentele reden. Als vrije wil onmiddellijk wordt gecorrigeerd zodra iemand een verkeerde keuze maakt, dan is vrije wil niet werkelijk vrij. Dan bestaat er geen mogelijkheid om te leren, te groeien of verantwoordelijkheid te dragen.

2. Het universum leert meer van een volledig zichtbaar voorbeeld dan van een onmiddellijke onderdrukking

De rebellie door de hogere leiding niet toegestaan omdat ze goed was, of om ons te kwellen. Maar toen ze eenmaal begonnen was, werd ze volledig zichtbaar gemaakt. Zodat iedereen kon zien:

  • welke ideeën werden voorgesteld;
  • welke gevolgen eruit voortkwamen;
  • waarom ze uiteindelijk niet werkten.

3. Zelfs fouten kunnen worden geïntegreerd in een groter groeiproces

Zelfs uit ernstige fouten kunnen waarden ontstaan die anders nooit zouden zijn ontstaan.  Enkele voorbeelden van dergelijke ervaringen en lessen zijn:

  • de kwaliteiten van geïsoleerde werelden: we bespraken hierboven al hoe dat kansen op ervaringen biedt voor de bewoners;
  • vertrouwen zonder zichtbare bevestiging; leren geloven zonder te zien;
  • leren volhouden wanneer de normale ondersteuning ontbreekt;
  • innerlijke zekerheid ontwikkelen in omstandigheden waarin uiterlijke zekerheid vaak niet beschikbaar is;
  • diepere ervaring;
  • grotere wijsheid;
  • uiteindelijk een sterkere loyaliteit.

Bekeken vanuit een ouder ten opzichte van een kind

De hoogste rechtvaardigheid werkt zoals de liefde van een vader voor een kind dat een fout maakt; daarom zal rechtvaardigheid nooit vernietigen wat barmhartigheid kan redden. Elke boosdoener krijgt voldoende tijd om een ​​weloverwogen en volledig gekozen houding te ontwikkelen ten aanzien van zijn kwade gedachten en zondige daden; en tijd om verlossing te aanvaarden. Geen liefdevolle vader is ooit overhaast in het straffen van een dwalend familielid. Geduld kan niet los van tijd functioneren.

Hoewel wangedrag altijd schadelijk is voor een gezin, gebieden wijsheid en liefde de andere en rechtvaardige kinderen om geduld te hebben met een dwalende broer.

Bekeken vanuit het bestuur van de getroffen werelden

De keuze was om afstand te houden van de rebellen en de rebellie een natuurlijk verloop van zelfvernietiging te laten volgen. Er werd voor gekozen de rebellen de vrije hand te geven, zodat alle sympathie voor deze boosdoeners zo snel mogelijk zou worden uitgeroeid in de harten van elke huidige en toekomstige burger van deze werelden. Men wilde niet dat wij halfslachtig of nog twijfelend aan onze verdere universum-carriere zouden beginnen. Daarom was het noodzakelijk om de volledige ontwikkeling van rebellie mogelijk te maken en de volledige vastberadenheid van de houding van alle wezens die er op enigerlei wijze bij betrokken waren, te verzekeren.

De inschatting was ook dat minstens driemaal zoveel wezens op een dwaalspoor zouden raken als er willekeurige of te snelle methoden van onderdrukking zouden worden geprobeerd. Ook daarom werd besloten de rebellie haar volle en natuurlijke beloop te laten nemen, zelfs als het vele millennia zou duren om de gevolgen af ​​te ronden. Tijd, zelfs in een universum van tijd, is relatief: wat vanuit onze bewoonde wereld honderdduizenden jaren lijkt te duren, is vanuit hoger perspectief slechts een flits in de eeuwigheid.

Het universum wordt uiteindelijk niet bedreigd door vergissingen van schepselen. Het universum is groot genoeg om vrijheid toe te staan, sterk genoeg om fouten te overleven en wijs genoeg om zelfs uit vergissingen blijvende waarde te laten ontstaan.

De rol van Jezus bij het eindigen van de ongebruikelijke periode

Waarom juist onze planeet?

Je vraagt je altijd af: waarom koos Michael / Jezus onze wereld, uit zijn 10 miljoen bewoonde werelden. Het voelt als een ongelooflijk “lot uit de loterij”. Maar er zijn diverse belangrijke redenen voor zijn keuze:

  • Onze wereld was één van de 37 werelden die rechtstreeks getroffen waren door de grootste rebellie in het lokale universum.
  • De planetaire leiding van onze wereld was ontspoord en had haar oorspronkelijke opdracht verlaten.
  • De Adamische missie was slechts gedeeltelijk geslaagd, waardoor belangrijke biologische, sociale en culturele voordelen niet tot stand kwamen.
  • De wereld verkeerde door de rebellie al zeer lang in een toestand van isolatie, verwarring en achterstand.
  • Juist daardoor vormde onze wereld een uitzonderlijke omgeving waarin de gevolgen van verkeerde keuzes en de waarde van juiste keuzes scherp zichtbaar te maken waren.
  • Michael koos er bewust voor om zijn laatste zelfschenking niet uit te voeren onder gunstige omstandigheden, maar op een wereld waar de moeilijkheden uitzonderlijk groot waren.
  • Hij koos ervoor niet te verschijnen als een volledig ontwikkeld mens, maar als een hulpeloze baby, zodat zijn leven werkelijk vanaf het begin gedeeld zou worden met de bewoners van die wereld.
  • Zijn leven op aarde moest niet alleen betekenis hebben voor onze wereld, maar ook dienen als een voorbeeld voor alle bewoners van zijn lokale universum.
  • Door zijn leven op een wereld als de onze kon hij laten zien hoe waarheid, liefde, barmhartigheid, geloof en vertrouwen functioneren onder de moeilijkste omstandigheden.
  • Zijn komst markeerde tevens het einde van de uitzonderlijke en ontregelde periode die door de rebellie was ontstaan.

Als de bedoeling was om te tonen hoe het goddelijke plan standhoudt onder de moeilijkste omstandigheden, dan was er nauwelijks een geschiktere wereld denkbaar. En het was ook echt de eigen keuze van Michael: “the disordered and disturbed planet of your choice…” UB 120:1.1

Het feit dat de schepper van het lokale universum op onze planeet rondliep en hielp om de zaken weer recht te trekken is op geen enkele manier een bewijs van hoe “belangrijk” wij zijn; het beeld is meer dat van de leraar die extra aandacht geeft aan het zwakste kind in de klas, ook om de andere leerlingen daarmee wijze lessen te leren. Tegelijk is het wel enorm hoopgevend natuurlijk: het zal nu niet nog een keer misgaan.

Jezus eindigt de rebellie

De komst van Jezus naar onze wereld was niet alleen een leven van onderwijs, genezing en persoonlijke openbaring van God. Binnen het grotere universumperspectief had zijn leven ook een directe betekenis voor de langlopende crisis die door de rebellie was ontstaan.

Tijdens zijn leven nam Jezus op verschillende momenten actief positie in ten opzichte van de rebellerende machten en de gevolgen van hun handelen:

  • Hoofdstuk 14: Jezus trekt zich terug op de berg Hermon en wijst daar de laatste voorstellen van de rebellerende machten definitief af.
  • Hoofdstuk 36: tijdens de transfiguratie op de berg wordt zichtbaar dat Jezus zijn aardse missie vrijwillig voortzet en de weg van zijn zelfschenking volledig aanvaardt.
  • Hoofdstuk 57: Jezus spreekt over de komst van de Spirit van Waarheid, waardoor na zijn vertrek een nieuwe vorm van spirituele leiding beschikbaar wordt.
  • Hoofdstuk 59–64: in de laatste fase van zijn leven weigert Jezus macht, dwang of zelfverdediging te gebruiken en blijft hij volledig trouw aan de wil van de Vader. Hij beeldt daarmee eigenlijk het tegengestelde van de “Declaration of liberty” uit.
  • Hoofdstuk 70: met Pinksteren wordt de Spirit van Waarheid uitgestort op alle mensen, waarmee een nieuwe spirituele fase voor onze wereld begint. Ook de uitzonderlijke situatie waarin mensen rechtstreeks konden worden beïnvloed of zelfs bezeten door afvallige spirituele wezens behoorde vanaf dat moment definitief tot het verleden.

Deze gelovigen voelden zich plotseling overgebracht naar een andere wereld, een nieuw bestaan van vreugde, kracht en glorie. De Meester had hun verteld dat het koninkrijk met kracht zou komen, en sommigen van hen dachten dat ze begonnen te begrijpen wat Hij bedoelde. Bron

Door zijn leven en zelfschenking werd de rebellie in principe beëindigd. Vanaf dat moment stond de uiteindelijke uitkomst vast. De formele afhandeling moest nog volgen, maar de kwestie zelf was beslist.

Het einde van de rebellie werd dus niet bereikt door geweld, dwang of vernietiging. Zij verloor uiteindelijk haar kracht doordat Jezus volledig liet zien hoe een vrije persoonlijkheid kan leven in harmonie met het grotere goddelijke plan; hoe “mijn wil” en “Uw wil” door harmonie en wijsheid verbonden kunnen worden. Daarmee werd zichtbaar welke weg werkelijk leidt tot vrijheid, groei en blijvende vooruitgang.

Relevant tot op de dag van vandaag

Het begrip “de duivel”

We hebben hierboven bewust niet te veel ingezoomd op de namen en personen die bij de rebellie betrokken waren. De leider van de hierboven beschreven rebellie had de naam Lucifer en dat betekent oorspronkelijk “Licht-drager”. Maar door alle vervormingen die in de tijd zijn ontstaan, is die naam nu gekoppeld aan duivelse invloeden. Terwijl hij -zoals gezegd- oorspronkelijk een zeer hoog ontwikkeld en schitterend wezen was. Hetzelfde geldt voor namen zoals satan en beelzebub. In de uiterst vervormde verhalen die later over de rebellie zijn ontstaan, is alles eigenlijk samengesmolten tot één begrip “de duivel”. Een kwade invloed die je van alles influistert en die je verleidt. En het zijn in werkelijkheid ook de denkbeelden die ‘duivels’ waren. De hele gedachte dat alles eigenlijk omgekeerd is t.o.v. de werkelijke orde; dat God niet bestaat en alles hopeloos en corrupt is..

Just as every cop is a criminal
And all the sinners saints
As heads is tails, just call me Lucifer
‘Cause I’m in need of some restraint

Zoals al gezegd: na de missie van Jezus op aarde behoort de uitzonderlijke situatie waarin mensen rechtstreeks konden worden beïnvloed of zelfs bezeten door afvallige spirituele wezens definitief tot het verleden. Wat overbleef is de ideologie. Niet om een monster. Niet om een duivel met hoorntjes. Niet eens primair om Lucifer. Maar om ideeën. En ideeën zijn veel interessanter dan personages. Maar ideeën zijn ook een keuze die je elke dag weer zelf kunt maken. We are in need of some restraint. Elke keer staan we opnieuw voor de keuze: volg ik de luidruchtige stem van zelfverheffing, eigenbelang en afscheiding, of de zachte invloed van goddelijke harmonie en wijsheid?

In dat verband heeft het niet veel goeds gedaan dat de kerk regelmatig door is gegaan met “dreigen met de duivel “. Het is door de hele samenleving heen bijna een spelletje geworden: “sympathy for the devil”, ermee flirten, op de grenzen van duivels en werelds is het prettig toeven, want het vertaalt zich naar spannend en avontuurlijk.
De kerk in onze moderne tijden zou wellicht veel duidelijker kunnen zeggen wat Jezus zei: de duivel is verslagen en je hebt een nieuw moreel kompas om te volgen: zoek de innerlijke leiding… Maar nee, de heersers van de kerk probeerden hun gezag te handhaven door te dreigen met duisternis, in plaats van door naar het licht te wijzen.

Geen enkele rebel of “duivel” heeft ooit de macht gehad om de gedachten binnen te dringen of de zielen van de kinderen van God te kwellen. De gelovige kinderen van God kunnen niet van buitenaf worden aangeraakt of benaderd; geloof is een effectief pantser tegen zonde en ongerechtigheid. Het is waar: “Wie uit God geboren is, bewaart zichzelf, en de boze raakt hem niet aan.” In het algemeen, wanneer zwakke en losbandige stervelingen geacht worden onder de invloed van duivels en demonen te staan, worden ze slechts beheerst door hun eigen inherente en verdorven neigingen en meegesleept door hun eigen natuurlijke aanleg. De duivel heeft veel eer gekregen voor kwaad dat hem niet toekomt. Het is de mens zelf die steeds maar weer opnieuw dezelfde verkeerde keuzes maakt totdat de lessen definitief geleerd zijn.

Scepticisme, materialisme en de ontkenning van een hogere werkelijkheid

Het eerste onderdeel van de Declaration of Liberty richtte zich tegen de werkelijkheid van de Universele Vader. De beweging stelde dat de hoogste en eerste Bron en Centrum van alle persoonlijkheid niet werkelijk bestond, of in ieder geval niet als levende en persoonlijke werkelijkheid gekend kon worden. Eerbied en aanbidding werden afgeschilderd als tekenen van onwetendheid en naïviteit.

Vergelijkbare denkbeelden vinden we ook terug in bepaalde moderne vormen van atheïsme, scepticisme en materialisme, waarin alle werkelijkheid uiteindelijk wordt teruggebracht tot materie, energie en mechanische processen. Lees daarover het onderwerp-artikel over scepticisme.

Vrijheid, samenwerking en het grotere geheel

Het tweede onderdeel van de Declaration of Liberty richtte zich tegen het idee dat werelden, systemen en universa deel uitmaken van een groter geheel. Samenwerking met hogere niveaus van bestuur werd voorgesteld als een beperking van vrijheid in plaats van als een volwassen vorm van deelname aan een grotere werkelijkheid.

De beweging stelde in feite dat intelligente wezens hun eigen bestuur, eigen rechtspraak en eigen koers moesten kunnen bepalen zonder erkenning van de grotere structuur waarin zij waren geplaatst. Daarbij werd vrijheid steeds meer opgevat als onafhankelijkheid en steeds minder als vrijwillige samenwerking.

Ook vandaag zijn vergelijkbare denkbeelden nog herkenbaar. Deze gedachte is nog steeds een belemmering voor de totstandkoming van een planetaire regering die planetaire problemen kan oplossen. Het idee dat bestaande structuren hun legitimiteit verloren hebben, dat de eigen groep het beter weet, dat samenwerking een vorm van onderdrukking is, of dat elke hogere vorm van bestuur automatisch verdacht moet zijn, spreekt nog steeds veel mensen aan. We zien het terug in de strijdkreet “name-of-territory FIRST!”.

  • minder centrale autoriteit;
  • meer autonomie;
  • minder vertrouwen in bestaande structuren;
  • de overtuiging dat de huidige leiding haar legitimiteit verloren heeft;
  • de gedachte dat de eigen groep het beter weet;
  • een beroep op vrijheid als rechtvaardiging voor een radicale koerswijziging.

Veel van deze argumenten klinken aantrekkelijk, juist omdat zij een beroep doen op vrijheid, autonomie en zelfbeschikking. Dat betekent niet dat bestaande bestuurssystemen altijd gelijk hebben of dat kritiek ongepast is. Het betekent wel dat vrijheid niet hetzelfde is als afscheiding. Het grotere geheel is niet automatisch een vijand van vrijheid. Integendeel: binnen het grotere plan kan samenwerking juist een volwassen vorm van vrijheid zijn.

Geduld en organische groei

Het derde onderdeel van de Declaration of Liberty draaide uiteindelijk om de vraag hoe vrijheid gebruikt moet worden. De kostbare goddelijke gave van vrije wil ging verloren door toe te geven aan ongeduld en te zwichten voor het verlangen om nu te bezitten wat men begeert, en dat te doen in strijd met elke verplichting om de rechten en vrijheden van alle andere wezens in het universum te respecteren.

Dezelfde verleiding komt ook vandaag nog voortdurend terug. Wij willen snelle oplossingen voor ingewikkelde problemen. We willen onmiddellijke resultaten, onmiddellijke zekerheid en onmiddellijke bevrediging van onze wensen. De lange weg van groei, ervaring, samenwerking en geleidelijke ontwikkeling voelt vaak onbevredigend.

Juist daarom oefent de gedachte van volledige autonomie zo’n aantrekkingskracht uit. Zij belooft vrijheid zonder afhankelijkheid, resultaten zonder geduld en succes zonder langdurige ontwikkeling. Maar veel van wat werkelijk waardevol is, laat zich niet afdwingen of versnellen. Liefde groeit. Karakter groeit. Vertrouwen groeit. Beschaving groeit. Spiritueel inzicht groeit.

Het probleem beperkt zich niet tot het spirituele leven. Ook moderne samenlevingen worstelen ermee. Veel van de belangrijkste projecten hebben een horizon van tien, twintig of vijftig jaar. Denk aan onderwijs, infrastructuur, ecologisch herstel, energievoorziening en cultuurvorming. Toch worden politieke leiders vaak beoordeeld op resultaten die binnen enkele jaren zichtbaar moeten zijn. Daardoor ontstaat een voortdurende spanning tussen onmiddellijke resultaten en duurzame ontwikkeling. Dezelfde vraag keert terug op elk niveau van het leven: kiezen we voor de snelle oplossing of voor geduldige groei?

Dat betekent niet dat centraal gestuurde langetermijnplanning automatisch beter is. Want langetermijnplanning zonder voldoende correctiemechanismen, dat is ook niet ideaal. Als een democratie lijdt aan te veel koerswisselingen, kan een gecentraliseerd systeem juist lijden aan te weinig koerscorrecties. Maar het interessante is dat beide systemen uiteindelijk worstelen met dezelfde vraag: hoe organiseer je menselijke vrijheid zó dat er ruimte blijft voor langetermijngroei?

Het verhaal van Adam en Eva laat zien wat er kan gebeuren wanneer zelfs loyale en goedbedoelende persoonlijkheden onder grote druk gaan geloven dat een snellere weg betere resultaten zal opleveren dan de weg van geduldige ontwikkeling. Hun fout was niet gebrek aan betrokkenheid, maar juist het verlies van vertrouwen in de kracht van organische groei.

Echte groei ontstaat meestal niet door revolutie maar door rijping. Het goddelijke plan werkt niet als een machine die onmiddellijk resultaat produceert, maar eerder als een levend proces waarin vrijheid, ervaring, fouten, herstel en wijsheid samen bijdragen aan duurzame ontwikkeling.

Kader, randvoorwaarden en verplichtingen van de vrije wil

Vrije wil is een goddelijke gave, maar zij bestaat niet zonder kader. Je kunt vrij kiezen, maar je kunt niet vrij kiezen om de structuur van de werkelijkheid af te schaffen. Een mens kan kiezen om van een toren te springen, maar niet om de zwaartekracht buiten werking te stellen. Zo lijkt het ook te zijn met waarheid, rechtvaardigheid, respect voor anderen en universele broederschap. Die zijn niet louter cultureel, politiek of tijdelijk. Zij behoren tot de morele structuur van de werkelijkheid zelf. Het is het goddelijke en universele kader waarbinnen we onze vrije wil mogen uitoefenen. Daarbuiten te gaan, is rebellie.

De kostbare gave van vrije wil ging verloren door toe te geven aan ongeduld en te zwichten voor het verlangen om nu te bezitten wat men begeert, en dat te doen in strijd met elke verplichting om de rechten en vrijheden van alle andere wezens in het universum te respecteren. Ethische verplichtingen zijn aangeboren, goddelijk en universeel. Bron: UB 54:1.4

De ontwikkeling van menselijke samenleving laat steeds opnieuw dezelfde beweging zien: kleinere verbanden worden opgenomen in grotere verbanden. Het individu leert leven binnen een gezin. Gezinnen vormen families en bredere gemeenschappen. Gemeenschappen groeien uit tot stammen, volken en naties. En naties staan uiteindelijk voor de opgave om deel te worden van de mensheid als geheel.

Lang geleden vochten stammen tegen elkaar. In 1345 raakte de Hollandse graaf Willem IV betrokken in een oorlog met de stad Utrecht. IJsselstein was voor hem – hij was tenslotte de leenheer – een belangrijke vooruitgeschoven post in deze strijd. Daarmee kreeg IJsselstein te maken met oorlogshandelingen, onder meer een veldtocht richting Jutfaas. Zeven verenigde Nederlanden vochten tegen Spanje. Spanje en Nederland overleggen nu over een antwoord “tegen China”. Die opschaling is onderdeel van de blauwdruk voor de ontwikkeling van deze wereld. En uiteindelijk zal die opschaling niet alleen de hele planeet omvatten, maar een verbondenheid met het hele goddelijke plan op alle bewoonde werelden; een verbondenheid van “mijn wil” met “Uw wil”.

Politieke soevereiniteit groeit door organisatie. Deze groei van de organisatie van politieke macht is goed en juist, want zij heeft de neiging steeds bredere delen van de totale mensheid te omvatten. Bron: UB 134:5.5

Vrijheid wordt dus niet vernietigd doordat zij wordt ingebed in een groter geheel. Die inbedding is een vorm van evolutie: samenwerking werkt op langere termijn nu eenmaal beter dan vechten, om problemen op te lossen. Vooral als de schaal van die problemen groter is dan wat je alleen kunt aanpakken.

Echte vrijheid wordt pas mogelijk wanneer zij wordt beschermd door een orde waarin ook de vrijheid van anderen wordt erkend. Absolute vrijheid voor één individu betekent onvermijdelijk onvrijheid voor een ander.

Als één mens absoluut vrij wil zijn, dan moet een ander een absolute slaaf worden. De relatieve aard van vrijheid geldt sociaal, economisch en politiek. Vrijheid is de gave van beschaving, mogelijk gemaakt door de handhaving van wet. Bron: UB 134:6.1

Dat is de grote vergissing van valse vrijheid. Zij doet alsof vrijheid vooral bestaat uit losmaking, zelfbepaling en het opeisen van rechten. Maar vrijheid zonder zelfbeheersing wordt al snel een vorm van overheersing. En rechten zonder verplichtingen worden uiteindelijk destructief.

In onze tijd wordt dit op een opvallende manier bevestigd door artikel 1 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Daarin wordt niet alleen gezegd dat alle mensen vrij en gelijk in waardigheid en rechten worden geboren, maar ook dat zij begiftigd zijn met verstand en geweten, en dat zij zich tegenover elkaar moeten gedragen in een geest van broederschap.

They should act towards one another in a spirit of brotherhood.Bron: UVRM / UDHR, artikel 1

Dat tweede deel wordt vaak vergeten, maar het legt een verplichting op. Vrijheid zonder verantwoordelijkheid, rechten zonder verplichtingen, autonomie zonder verbondenheid en zelfexpressie zonder zelfbeheersing zijn geen hogere vormen van vrijheid. Het zijn vervormingen van vrijheid.

De ware tegenstelling is dus niet vrijheid tegenover gehoorzaamheid. De ware tegenstelling is valse vrijheid tegenover ware vrijheid. Valse vrijheid zegt: ik bepaal zelf, zonder rekening te houden met het grotere geheel. Ware vrijheid zegt: ik kies vrijwillig om mijn wil af te stemmen op waarheid, rechtvaardigheid, liefde en broederschap.

Dit is de wereld die Jezus aantrof en uitkoos: een wereld in ontwikkeling en vol verstoring en vervorming. Maar hij werd ook de levende weg waarlangs vrije wil kan uitgroeien tot ware vrijheid. De vrije wil wordt niet opgeheven wanneer zij zich afstemt op de wil van God. Zij wordt juist vervuld. “Mijn wil” en “Uw wil” staan niet tegenover elkaar wanneer zij door wijsheid, liefde en harmonie met elkaar verbonden worden.

Bronnen:

Levensdragers: UB paper 36

Adam en Eva: UB Papers 73, 74, 75 en 76

De rebellie: UB Papers 53 en 54

Meer over vrijheid en verplichtingen: UB Paper 134, secties 4, 5 en 6