Inleiding

Een lokaal universum (local universe) is niet een enkel astronomisch object zoals één melkwegstelsel, maar vooral een grote bestuurlijke en organisatorische eenheid binnen de kosmische orde. Het gaat om een immens gebied met vele (potentieel) bewoonde werelden, georganiseerd in meerdere bestuurslagen, met eigen “hoofdsteden” die vooral administratieve en opleidingsfuncties hebben.

Bestuurlijke opbouw van een lokaal universum

De kernstructuur van een lokaal universum loopt van kleine naar grotere eenheden als volgt:

• Bewoonde werelden – evolutionaire planeten waar levende wezens zich ontwikkelen (zoals de Aarde).
• Lokale stelsels – clusters van bewoonde werelden die gezamenlijk bestuurlijk worden gecoördineerd.
• Constellaties – grotere clusters die een reeks lokale stelsels groeperen.
• Lokale universa – de overkoepelende eenheid van vele constellaties, met een eigen lokaal-universum-hoofdstad.

Bewoonde werelden

Bewoonde werelden zijn de “basis-eenheden” waar leven zich ontwikkelt vanuit door Levensdragers samengestelde formules, samenlevingen groeien in de richting van steeds meer stabiliteit “in licht en leven”, en waar dus in de loop van lange perioden spirituele, culturele en bestuurlijke vooruitgang plaatsvindt. Die werelden kunnen zich binnen één stelsel in verschillende fasen van ontwikkeling bevinden.

Lokale stelsels

Een lokaal stelsel is de eerste grote bestuurslaag boven de individuele bewoonde wereld. Hier worden vele bewoonde werelden administratief verbonden en begeleid. Stelselbestuur is gericht op coördinatie, stabiliteit, opleiding, communicatie en het bevorderen van vooruitgang op de aangesloten werelden. Een lokaal stelsel omvat in de regel ongeveer 1000 bewoonde werelden.

Constellaties

Een constellatie is de volgende bestuurslaag: een georganiseerde verzameling van lokale stelsels. Dit niveau geeft bredere samenhang, standaarden en onderlinge afstemming. Het is een bestuurslaag die zowel administratief als educatief van betekenis is in de lange opklimming van schepselen. Een constellatie omvat in de regel ongeveer 100 lokale stelsels.

Lokale universa

Een lokaal universum omvat in de regel 100 constellaties, en dus 10.000 lokale systemen, en 10 miljoen bewoonde werelden. Het heeft een centraal bestuur, een universum-hoofdstad, en een uitgebreide organisatie van persoonlijke en bestuurlijke orden. Lokale universa zijn “evolutionaire” creaties: ze zijn ingericht voor groei, organisatie en lange-termijnontwikkeling van werelden en persoonlijkheden.

Waar past een lokaal universum in het nog grotere geheel?

Boven het niveau van het lokale universum bestaan nog grotere bestuursgebieden. Een fundamentele „denkfout” in onze huidige manier van kijken naar onze plaats in het grotere geheel is de aanname dat er maar één universum is, dat als één geheel uit één gebeurtenis is ontstaan. Ons eigen lokale universum is inderdaad het werk van één Schepper-Zoon, maar is onderdeel van een veel grotere kosmische structuur: een universum van vele universa.

Minor sector, major sector en superuniversum

Lokale universa zijn gegroepeerd in grotere sectoren. In grote lijnen loopt de hiërarchie als volgt:

• Minor sector – een groep van circa 100 lokale universa.
• Major sector – een groep van 100 minor sectors.
• Superuniversum – het grote bestuursgebied waarbinnen weer 10 major sectors zijn opgenomen.
• De Aarde bevindt zich in het superuniversum Orvonton, dat is het zevende van in totaal zeven superuniversa.

Kosmische context

De zeven superuniversa zijn zelf weer geplaatst binnen een nog bredere kosmische ordening, met hogere centra die de totaliteit van bestuur, energie-organisatie en spirituele bestemming dragen. In het centrum van alles bevindt zich het Paradijs, het centrum van fysieke controle van de hele kosmos en de verblijfplaats van de Eerste Bron en Centrum, waarvan de persoonlijkheid door Jezus benoemd is als “onze Universele Vader”.

Samenvatting

Het plan voor de organisatie van het universum voorziet in de volgende eenheden:

En, omgekeerd, is elk van de zeven superuniversa als volgt georganiseerd:

Al deze cijfers zijn op zijn best benaderingen, want er ontstaan ​​voortdurend nieuwe systemen, terwijl andere organisaties tijdelijk uit het materiële bestaan ​​verdwijnen. Bron

Ons lokale universum gezien vanaf onze planeet Aarde

Voor “ons kosmisch adres” kunnen we een compacte keten vermelden die de bestuurlijke inbedding van de planeet Aarde aanduidt:

De Aarde (kosmische naam: Urantia) is 606 van Satania in Norlatiadek van Nebadon.

Lokaal stelsel: Satania

Satania is de naam van het lokale stelsel (local system) waartoe de Aarde behoort.

• Stelselnaam: Satania
• Stelsel-hoofdstad: Jerusem
• Aanduiding van de Aarde: 606
• Bewoonde werelden: Satania is nog onvoltooid en telt 619 bewoonde werelden.

Nummering wordt gebruikt om werelden binnen een stelsel te identificeren; de Aarde draagt in dat kader het nummer 606.

Constellatie: Norlatiadek

Norlatiadek is de constellatie waarin het stelsel Satania is opgenomen.

• Constellatienaam: Norlatiadek
• Constellatie-hoofdstad: Edentia
• Structuur: constellaties omvatten circa 100 stelsels.

Lokaal universum: Nebadon

Nebadon is de naam van ons lokale universum.

• Universumnaam: Nebadon
• Universum-hoofdstad: Salvington
• Structuur: lokale universa omvatten circa 100 constellaties.

Salvington wordt beschreven als het centrale hoofdkwartier van Nebadon en fungeert als het belangrijkste administratieve en opleidingscentrum van dit lokale universum. Aan het hoofd van Nebadon staat de Schepper-Zoon van dit lokale universum: Michael van Nebadon.

Ontstaan en “schepping” van een lokaal universum

Lokale universa zijn evolutionaire creaties: ze komen tot stand door geplande en zorgvuldig begeleide fasen van organisatie van energie en materie. Op planeten die daarvoor geschikt worden bevonden, wordt vervolgens door Levensdragers een bewuste en zorgvuldig geplande schepping/injectie van leven(splasma) gedaan, gevolgd door een begeleide groei van bestuurlijke structuur en de geleidelijke ontwikkeling van de bewoonde werelden en hun bewoners. Een lokaal universum is dus niet “plotseling af”, of “in zeven dagen” geschapen, maar wordt door lange perioden heen voorbereid, ingericht en uitgebouwd. Het beeld is dus absoluut niet dat van een “toevallige Big Bang” waar verder geen plan of structuur achter zou zitten. En ook “leven” op een planeet is absoluut geen toevallige gebeurtenis die je biologisch of chemisch zou kunnen verklaren, maar het is een bewuste creatie. Dit neemt niet weg dat dit leven zich via evolutie ontwikkelt, maar wel binnen het kader van een vooraf geplande “blueprint”. Er is dus geen tegenstelling tussen “creatie” en “evolutie”; ze zijn allebei tegelijk waar, en van elkaar afhankelijk. Het verschijnsel van evolutie is ingebouwd in de “blueprint”.

Hoewel de evolutie van plantaardig leven te traceren is tot in het dierenrijk, en hoewel er geleidelijke reeksen planten en dieren zijn gevonden die progressief leiden van de meest eenvoudige tot de meest complexe en geavanceerde organismen, zul je geen verbindende schakels (“missing links”) kunnen vinden tussen de grote onderverdelingen van het dierenrijk, noch tussen de hoogste prehistorische diersoorten en de oermensen van de menselijke rassen. Deze zogenaamde “ontbrekende schakels” zullen voor altijd ontbreken, simpelweg omdat ze nooit hebben bestaan.

Van tijdperk tot tijdperk ontstaan ​​radicaal nieuwe diersoorten. Ze evolueren niet als gevolg van de geleidelijke opeenhoping van kleine variaties; ze verschijnen als volwaardige en nieuwe levensordes, en ze verschijnen plotseling. Het plotselinge verschijnen van nieuwe soorten en gediversifieerde orden van levende organismen is volledig biologisch, strikt natuurlijk. Er is niets bovennatuurlijks verbonden aan deze genetische mutaties. Bron

De omvang van Nebadon: schaal en aantallen

Een lokaal universum zoals “ons” Nebadon is een zeer grootschalige, maar nog steeds begrensde scheppings- en bestuursruimte. Nebadon is een jong en onvoltooid lokaal universum, dat zich nog midden in zijn evolutionaire ontwikkeling bevindt. Nebadon heeft die geplande omvang nog lang niet bereikt; het is een groeiend geheel van evolutionaire planeten. Het lokale stelsel Satania, waartoe de aarde behoort, telt bijvoorbeeld 619 bewoonde werelden, wat al aangeeft hoe groot zelfs één enkel stelsel kan zijn.

Wanneer men deze aantallen doortrekt naar het niveau van het hele lokale universum, ontstaat het beeld van miljoenen bewoonde werelden, verspreid over Nebadon, naarmate het universum verder tot ontwikkeling komt. Die schaal maakt duidelijk dat Nebadon niet alleen de directe kosmische schepping en “thuis-domein” van Michael / Jezus vormt, maar ook een immens domein waarin het leven zich op talloze plaatsen gelijktijdig, maar in verschillende stadia, ontvouwt.

Nebadon, ons lokale universum, is een van de nieuwere scheppingen in Orvonton, het zevende superuniversum, waartoe Nebadon behoort. De Aarde behoort tot een stelsel dat zich zeer ver weg, in de buurt van het grensgebied van ons lokale universum bevindt; bovendien doorloopt ons lokale universum momenteel het randgebied van Orvonton.

Praktisch alle sterrengebieden die op Aarde met het blote oog zichtbaar zijn, behoren tot het superuniversum Orvonton. Het enorme sterrenstelsel van de Melkweg vormt de centrale kern van Orvonton en bevindt zich grotendeels buiten de grenzen van ons lokale universum.

Waarom dit belangrijk is om Jezus te begrijpen

Dit begrip geeft direct context aan de kosmische “herkomst” van Jezus. Jezus is een incarnatie van Michael, de Creator Son van Nebadon. Dat betekent: zijn primaire universumkader is het niveau van het lokale universum (Nebadon), met Salvington als universum-hoofdstad. De Aarde is binnen dat geheel één specifieke wereld, met een eigen geschiedenis, maar ingebed in een enorme, gelaagde kosmische organisatie waarvan Michael de schepper, de weg, de waarheid en het Licht is.

Meer lezen?

Paper 32, paper 33 en paper 58 geven veel meer details.