Een steeds terugkerend thema in de lessen van Jezus is zijn opmerking “mijn uur is gekomen”, “mijn tijd is nog niet gekomen”, “ik moet nog even afwachten”.. Kennelijk heeft hij een goed gevoel voor niet alleen WAT hij moet doen, maar ook voor op welk moment het gepast is om dat te gaan doen, of om juist nog even af te wachten.

In Hoofdstuk 9 vinden we zijn opmerking tegen Ganid:

Toen Ganid op een dag aan Jezus vroeg waarom hij zich niet aan het werk van een openbare leraar had gewijd, zei hij: “Mijn zoon, alles moet wachten tot zijn tijd gekomen is. Je wordt geboren, maar geen enkele angst of uiting van ongeduld zal je helpen volwassen te worden. Je moet in al zulke zaken wachten op de tijd. Alleen de tijd zal de groene vrucht aan de boom laten rijpen. Seizoen volgt seizoen op seizoen en zonsondergang volgt zonsopgang, alleen met het verstrijken van de tijd. Ik ben nu met jou en je vader op weg naar Rome, en dat is voldoende voor vandaag. Mijn morgen ligt volledig in de handen van mijn Vader in de hemel.” En toen vertelde hij Ganid het verhaal van Mozes en de veertig jaar van waakzaam wachten en voortdurende voorbereiding.

Het lijkt een beetje op wat we tegenwoordig noemen “stay in the moment”, “stay in the now”, zoals bijvoorbeeld Eckhart Tolle dat uitwerkt in zijn boeken en lezingen. Waarbij overigens moet worden aangetekend dat Eckhart Tolle nooit de stap lijkt te zetten naar de erkenning: “Mijn morgen ligt volledig in de handen van mijn Vader in de hemel.” Maar je zou “the Now” met een hoofdletter kunnen schrijven en het zien als een ander woord voor God en dan kom je dichtbij wat Jezus bedoelde 🙂