Inleiding

Terwijl het kamp bij Pella werd opgezet, ging Jezus, samen met Nathanaël en Thomas, in het geheim naar Jeruzalem om het Inwijdingsfeest bij te wonen. Pas toen ze de Jordaan overstaken bij de doorwaadbare plaats van Bethanië, beseften de twee apostelen dat hun Meester naar Jeruzalem ging. Toen ze merkten dat hij werkelijk van plan was aanwezig te zijn bij het Inwijdingsfeest, protesteerden ze zeer ernstig bij hem en probeerden ze hem met allerlei argumenten op andere gedachten te brengen. Maar hun pogingen waren tevergeefs. Jezus was vastbesloten Jeruzalem te bezoeken. Op al hun smeekbeden en waarschuwingen, die de dwaasheid en het gevaar benadrukten van het zich overgeven in de handen van het Sanhedrin, antwoordde hij alleen: “Ik wil deze leraren in Israël nog een kans geven om het licht te zien, voordat mijn uur komt.”

Ze vervolgden hun reis naar Jeruzalem, terwijl de twee apostelen hun angstgevoelens en hun twijfels bleven uiten over de wijsheid van zo’n ogenschijnlijk aanmatigende onderneming. Ze bereikten Jericho rond half vijf en maakten zich klaar om daar te overnachten.

Het verhaal van de barmhartige Samaritaan

Die avond verzamelde zich een aanzienlijke groep rond Jezus en de twee apostelen om vragen te stellen, waarvan de apostelen er veel beantwoordden, terwijl de Meester over andere vragen discussieerde. In de loop van de avond zei een wetgeleerde, die Jezus in een compromitterend dispuut wilde betrekken: “Meester, ik zou u willen vragen wat ik precies moet doen om het eeuwige leven te beërven?” Jezus antwoordde: “Wat staat er geschreven in de Wet en de Profeten? Hoe lees je de Schriften?” De wetgeleerde, die de leringen van zowel Jezus als de Farizeeën kende, antwoordde: “Heb de Heer God lief met heel uw hart, ziel, mind en kracht, en uw naaste als uzelf.” Toen zei Jezus: “Je hebt juist geantwoord; als je dat werkelijk doet, zal dat tot het eeuwige leven leiden.”

Maar de wetgeleerde was niet helemaal oprecht in zijn vraag en, in de hoop zichzelf te rechtvaardigen en tegelijkertijd Jezus in verlegenheid te brengen, waagde hij het nog een andere vraag te stellen. Hij ging wat dichter bij de Meester staan en zei: “Maar, Meester, zou u mij willen vertellen wie mijn naaste is?” De wetgeleerde stelde deze vraag in de hoop Jezus ertoe te verleiden een uitspraak te doen die in strijd zou zijn met de Joodse wet, die de naaste definieerde als “de kinderen van zijn volk”. De Joden beschouwden alle anderen als “heidense honden”. Deze wetgeleerde was enigszins bekend met de leringen van Jezus en wist daarom heel goed dat de Meester er anders over dacht. Zo hoopte hij hem ertoe te brengen iets te zeggen dat uitgelegd zou kunnen worden als een aanval op de heilige wet.

Maar Jezus doorzag het motief van de wetgeleerde, en in plaats van in de val te lopen, begon hij zijn toehoorders een verhaal te vertellen, een verhaal dat door elke groep toehoorders in Jericho ten volle gewaardeerd zou worden.

Jezus zei: “Een man ging van Jeruzalem naar Jericho en viel in handen van wrede rovers, die hem beroofden, uitkleedden en sloegen, en toen ze weggingen, lieten ze hem halfdood achter. Heel spoedig kwam er toevallig een priester langs diezelfde weg, en toen hij de gewonde man tegenkwam, zag hij zijn erbarmelijke toestand en liep hij aan de overkant van de weg voorbij. En zo ging ook een Leviet, toen hij langskwam en de man zag, aan de overkant voorbij. Omstreeks die tijd kwam een Samaritaan, terwijl hij naar Jericho reisde, deze gewonde man tegen. En toen hij zag hoe hij beroofd en geslagen was, werd hij met medelijden bewogen, en ging naar hem toe, verbond zijn wonden, goot er olie en wijn op, en zette de man op zijn eigen rijdier, bracht hem hier naar de herberg en verzorgde hem. En de volgende dag haalde hij wat geld tevoorschijn, gaf het aan de waard en zei: ‘Zorg goed voor mijn vriend, en als de kosten hoger zijn, zal ik u terugbetalen als ik terugkom.’ Laat me je nu vragen: Wie van deze drie bleek de naaste te zijn van hem die in handen van de rovers was gevallen?”

En toen de wetgeleerde begreep dat hij in zijn eigen val was gelopen, antwoordde hij: “Hij die barmhartigheid aan hem betoonde.” En Jezus zei: “Ga heen en doe hetzelfde.”

De wetgeleerde antwoordde: “Hij die barmhartigheid betoonde,” zodat hij zelfs dat verfoeilijke woord, Samaritaan, niet zou uitspreken. De wetgeleerde was gedwongen precies het antwoord te geven op de vraag: “Wie is mijn naaste?” dat Jezus wilde horen, en dat, als Jezus dat had gezegd, hem direct zou hebben betrokken bij de beschuldiging van ketterij. Jezus bracht de oneerlijke wetgeleerde niet alleen in verwarring, maar vertelde zijn toehoorders een verhaal dat tegelijkertijd een prachtige en krachtige aansporing was voor al zijn volgelingen en een verbluffende berisping voor alle Joden met betrekking tot hun houding ten opzichte van de Samaritanen. En dit verhaal heeft de broederliefde tussen allen die later in het evangelie van Jezus geloofden, verder bevorderd.

In Jeruzalem

Jezus had het Loofhuttenfeest bijgewoond om het evangelie te verkondigen aan de pelgrims uit alle delen van het rijk. Hij ging nu naar het Inwijdingsfeest met slechts één doel: het Sanhedrin en de Joodse leiders nog een kans geven om het licht te zien. De belangrijkste gebeurtenis van deze paar dagen in Jeruzalem vond plaats op vrijdagavond in het huis van Nicodemus. Hier waren ongeveer vijfentwintig Joodse leiders bijeengekomen die in de leer van Jezus geloofden. Onder deze groep bevonden zich veertien mannen die destijds lid waren, of recentelijk waren geweest, van het Sanhedrin. Deze bijeenkomst werd bijgewoond door Eber, Matadormus en Jozef van Arimathea.

Bij deze gelegenheid waren de toehoorders van Jezus allemaal geleerde mannen, en zowel zij als zijn twee apostelen waren verbaasd over de breedte en diepte van de opmerkingen die de Meester tot deze vooraanstaande groep maakte. Sinds de tijd dat hij les gaf in Alexandrië, Rome en op de eilanden in de Middellandse Zee, had hij niet zoveel geleerdheid en begrip getoond voor de zaken van de mensen, zowel wereldlijk als religieus.

Toen deze kleine bijeenkomst eindigde, ging iedereen weg, verbijsterd door de persoonlijkheid van de Meester, gecharmeerd door zijn vriendelijke manieren en vol genegenheid voor hem. Ze hadden geprobeerd Jezus te adviseren over zijn wens om de resterende leden van het Sanhedrin te winnen. De Meester luisterde aandachtig, maar zwijgend, naar al hun voorstellen. Hij wist heel goed dat geen van hun plannen zou slagen. Hij vermoedde dat de meerderheid van de Joodse leiders het evangelie van het Koninkrijk nooit zou aanvaarden. Desondanks gaf hij hen allen nog één kans om te kiezen. Maar toen hij die nacht met Nathanaël en Thomas vertrok om op de Olijfberg te overnachten, had hij nog niet besloten welke methode hij zou volgen om zijn werk opnieuw onder de aandacht van het Sanhedrin te brengen.

Die nacht sliepen Nathanaël en Thomas weinig. Ze waren te verbaasd over wat ze in het huis van Nicodemus hadden gehoord. Ze dachten veel na over de laatste opmerking van Jezus over het aanbod van de voormalige en huidige leden van het Sanhedrin om met hem voor de zeventig leden van het Sanhedrin te verschijnen. De Meester zei: “Nee, mijn broeders, het zou zinloos zijn. Jullie zouden de woede die over jullie hoofden komt, verergeren, maar jullie zouden de haat die zij mij toedragen, geenszins verzachten. Ga, ieder van jullie, aan het werk voor de Vader zoals de spirit jullie leidt, terwijl ik het Koninkrijk opnieuw onder hun aandacht breng op de wijze die mijn Vader zal bepalen.”

De blinde bedelaar genezen

De volgende ochtend gingen de drie naar Martha’s huis in Bethanië voor het ontbijt en gingen daarna meteen naar Jeruzalem. Die sabbatmorgen, toen Jezus en zijn twee apostelen de tempel naderden, kwamen ze een bekende bedelaar tegen, een man die blind geboren was, die op zijn gebruikelijke plaats zat. Hoewel deze bedelaars op de sabbatdag geen aalmoezen vroegen of ontvingen, mochten ze wel op hun gebruikelijke plaatsen zitten. Jezus pauzeerde en keek de bedelaar aan. Terwijl hij naar deze blindgeboren man keek, kwam het idee bij hem op hoe hij zijn missie op Aarde opnieuw onder de aandacht van het Sanhedrin en de andere Joodse leiders en religieuze leraren zou brengen.

Terwijl de Meester daar voor de blinde man stond, verdiept in gedachten, vroeg Nathanaël, die de mogelijke oorzaak van de blindheid van deze man overwoog: “Meester, wie heeft gezondigd, deze man of zijn ouders, dat hij blind geboren is?”

De rabbijnen leerden dat al dergelijke gevallen van blindheid vanaf de geboorte door zonde werden veroorzaakt. Kinderen werden niet alleen in zonde verwekt en geboren, maar een kind kon ook blind geboren worden als straf voor een specifieke zonde die zijn vader had begaan. Ze leerden zelfs dat een kind zelf kon zondigen voordat het ter wereld kwam. Ze leerden ook dat dergelijke gebreken veroorzaakt konden worden door een zonde of andere toegeeflijkheid van de moeder tijdens de zwangerschap van het kind.

In al deze streken bestond een hardnekkig geloof in reïncarnatie. De oudere Joodse leraren, samen met Plato, Philo en veel Essenen, tolereerden de theorie dat mensen in één incarnatie kunnen oogsten wat ze in een vorig bestaan hebben gezaaid. Zo werd aangenomen dat ze in één leven boete deden voor de zonden uit voorgaande levens. De Meester vond het moeilijk om mensen te laten geloven dat hun ziel geen eerder bestaan had gehad.

Hoe tegenstrijdig het ook mag lijken, hoewel men aannam dat zulke blindheid het gevolg was van zonde, waren de Joden van mening dat het in hoge mate verdienstelijk was om aalmoezen te geven aan deze blinde bedelaars. Het was de gewoonte van deze blinde mannen om voortdurend tegen de voorbijgangers te zingen: “O barmhartigen, verwerf verdienste door de blinden te helpen.”

Jezus begon de bespreking van deze zaak met Nathanaël en Thomas, niet alleen omdat hij al had besloten deze blinde man te gebruiken als middel om die dag zijn missie opnieuw prominent onder de aandacht van de Joodse leiders te brengen, maar ook omdat hij zijn apostelen altijd aanmoedigde om naar de ware oorzaken van alle verschijnselen, natuurlijke of spirituele, te zoeken. Hij had hen vaak gewaarschuwd de algemene neiging te vermijden om spirituele oorzaken toe te schrijven aan alledaagse fysieke gebeurtenissen.

Jezus besloot deze bedelaar te gebruiken in zijn plannen voor het werk van die dag, maar voordat hij iets deed voor de blinde man, Josiah geheten, ging hij verder met het beantwoorden van Nathanaëls vraag. De Meester zei: “Zijn blindheid is niet veroorzaakt door een zonde van hem of zijn ouders; het is niet dat daardoor Gods werken in hem zichtbaar zijn. Deze blindheid is hem in de natuurlijke loop van de gebeurtenissen overkomen, maar wij moeten nu de werken doen van Hem die mij gezonden heeft, zolang het nog dag is, want de nacht zal zeker komen waarin het onmogelijk zal zijn het werk te doen dat wij op het punt staan te verrichten. Wanneer ik in de wereld ben, ben ik het licht van de wereld, maar binnenkort zal ik niet meer bij jullie zijn.”

Nadat Jezus gesproken had, zei hij tegen Nathanaël en Thomas: “Laten we het zicht van deze blinde man op deze sabbatdag scheppen, zodat de schriftgeleerden en Farizeeën de volledige aanleiding krijgen die zij zoeken om de MensenZoon te beschuldigen.” Toen boog hij zich voorover, spuwde op de grond en mengde de klei met het speeksel. Terwijl hij dit alles besprak, zodat de blinde man het kon horen, ging hij naar Josiah toe en legde de klei op zijn blinde ogen. Hij zei: “Ga, mijn zoon, was deze klei af in de vijver van Siloam, en je zult meteen kunnen zien.” Nadat Josiah zich zo in de vijver van Siloam had gewassen, keerde hij ziende terug naar zijn vrienden en familie.

Omdat hij altijd een bedelaar was geweest, wist hij niets anders; dus toen de eerste opwinding over het ontstaan van zijn gezichtsvermogen voorbij was, keerde hij terug naar zijn gebruikelijke plaats van aalmoezen zoeken. Zijn vrienden, buren en allen die hem eerder hadden gekend, merkten dat hij kon zien en zeiden allemaal: “Is dit niet Josiah, de blinde bedelaar?” Sommigen zeiden dat hij het was, terwijl anderen zeiden: “Nee, het is iemand zoals hij, maar deze man kan zien.” Maar toen ze het de man zelf vroegen, antwoordde hij: “Ik ben het.”

Toen ze hem begonnen te vragen hoe hij kon zien, antwoordde hij hun: “Een man die Jezus heette, kwam hier langs, en toen hij met zijn vrienden over mij sprak, maakte hij klei met speeksel, zalfde mijn ogen en beval dat ik me moest gaan wassen in de vijver van Siloam. Ik deed wat deze man me zei, en meteen kon ik zien. En dat is nog maar een paar uur geleden. Ik weet nog niet wat veel van wat ik zie betekent.” En toen de mensen die zich om hem heen verzamelden, vroegen waar ze de vreemde man die hem had genezen konden vinden, kon Josiah alleen maar antwoorden dat hij het niet wist.

Dit is een van de vreemdste wonderen van de Meester. Deze man vroeg niet om genezing. Hij wist niet dat de Jezus die hem had opgedragen zich bij Siloam te wassen en hem gezichtsvermogen had beloofd, de profeet uit Galilea was die tijdens het Loofhuttenfeest in Jeruzalem had gepredikt. Deze man had er weinig vertrouwen in dat hij zou kunnen zien, maar de mensen van die tijd hadden groot vertrouwen in de doeltreffendheid van het speeksel van een groot of heilig man. En uit het gesprek van Jezus met Nathanaël en Thomas had Josiah geconcludeerd dat zijn beoogde weldoener een groot man, een geleerde leraar of een heilige profeet was. Dienovereenkomstig deed hij wat Jezus hem had opgedragen.

Jezus maakte gebruik van de klei en het speeksel en gaf hem opdracht zich te wassen in de vijver van Siloam om drie redenen:

1. Dit was geen wonder als reactie op het geloof van de persoon. Dit was een wonder dat Jezus verkoos te verrichten voor een eigen doel, maar dat hij zo regelde dat deze man er blijvend profijt van zou hebben.
2. Omdat de blinde man niet om genezing had gevraagd en zijn geloof gering was, werden deze materiële handelingen voorgesteld om hem te bemoedigen. Hij geloofde wel in het bijgeloof van de werkzaamheid van speeksel, en hij wist dat de vijver van Siloam een halfheilige plaats was. Maar hij zou er nauwelijks naartoe zijn gegaan als het niet nodig was geweest om de modder van zijn zalving af te wassen. Er was net genoeg ceremonie rond de handeling om hem tot handelen aan te zetten.
3. Maar Jezus had nog een derde reden om zijn toevlucht te nemen tot deze materiële middelen in verband met deze bijzondere handeling: dit was een wonder, verricht louter uit gehoorzaamheid aan zijn eigen keuze, en daarmee wilde hij zijn volgelingen van die tijd en alle daaropvolgende tijden leren om materiële middelen bij de genezing van zieken niet te minachten of te verwaarlozen. Hij wilde hun leren dat ze moesten ophouden wonderen te beschouwen als de enige methode om menselijke ziekten te genezen.

Jezus gaf deze man zijn gezichtsvermogen door wonderbaarlijk werk, op deze sabbatmorgen en in Jeruzalem, vlak bij de tempel, met als voornaamste doel deze daad tot een openlijke uitdaging te maken voor het Sanhedrin en alle Joodse leraren en religieuze leiders. Dit was zijn manier om een openlijke breuk met de Farizeeën te verkondigen. Hij was altijd positief in alles wat hij deed. En het was met het doel deze zaken voor het Sanhedrin te brengen dat Jezus zijn twee apostelen in de vroege middag van deze sabbatdag naar deze man bracht en opzettelijk die discussies uitlokte die de Farizeeën ertoe dwongen kennis te nemen van het wonder.

Josiah voor het Sanhedrin

Tegen het midden van de middag had de genezing van Josiah zo’n discussie in de tempel veroorzaakt dat de leiders van het Sanhedrin besloten de raad bijeen te roepen op de gebruikelijke vergaderplaats in de tempel. En zij deden dit in strijd met een vaste regel die de bijeenkomst van het Sanhedrin op de sabbat verbood. Jezus wist dat het overtreden van de sabbat een van de voornaamste aanklachten tegen hem zou zijn wanneer de laatste beproeving zou komen, en hij wilde voor het Sanhedrin worden gebracht, zodat het zou oordelen over de beschuldiging dat hij op de sabbat een blinde man had genezen, terwijl de zitting van het hoge Joodse hof dat over hem oordeelde vanwege deze daad van barmhartigheid, juist op de sabbat over deze zaken zou beraadslagen, wat in directe strijd was met hun eigen zelfopgelegde wetten.

Maar zij riepen Jezus niet voor zich; zij vreesden het. In plaats daarvan lieten zij onmiddellijk Josiah komen. Na enige inleidende ondervragingen gaf de woordvoerder van het Sanhedrin (er waren ongeveer vijftig leden aanwezig) Josiah opdracht hun te vertellen wat er met hem gebeurd was. Sinds zijn genezing die ochtend had Josiah van Thomas, Nathanaël en anderen vernomen dat de Farizeeën boos waren over zijn genezing op de sabbat en dat ze waarschijnlijk problemen zouden veroorzaken voor alle betrokkenen. Maar Josiah besefte nog niet dat Jezus degene was die de Bevrijder werd genoemd. Dus toen de Farizeeën hem ondervroegen, zei hij: “Deze man kwam langs, deed klei op mijn ogen en zei dat ik me in Siloam moest wassen, en nu kan ik zien.”

Een van de oudere Farizeeën zei, na een lange toespraak: “Deze man kan niet van God zijn, want u ziet dat hij de sabbat niet houdt. Hij overtreedt de wet, eerst door de klei te maken en vervolgens door deze bedelaar op de sabbatdag naar Siloam te sturen om zich te wassen. Zo iemand kan geen leraar zijn die van God gezonden is.”

Toen zei een van de jongere mannen, die heimelijk in Jezus geloofde: “Als deze man niet door God gezonden is, hoe kan hij dan zulke dingen doen? Wij weten dat iemand die een gewone zondaar is, zulke wonderen niet kan verrichten. Wij kennen allemaal deze bedelaar en weten dat hij blind geboren is; nu kan hij zien. Wilt u dan nog steeds beweren dat deze profeet al deze wonderen doet door de macht van de vorst van de duivels?” En voor elke Farizeeër die Jezus durfde te beschuldigen en te veroordelen, stond er een andere op om verwarrende en gênante vragen te stellen, zodat er een ernstige verdeeldheid onder hen ontstond. De voorzitter van de bijeenkomst zag waar ze naartoe afdwaalden en om de discussie te sussen, bereidde hij zich voor om de man zelf verder te ondervragen. Zich tot Josiah wendend, zei hij: “Wat hebt u te zeggen over deze man, deze Jezus, van wie u beweert dat hij uw ogen geopend heeft?” En Josiah antwoordde: “Ik denk dat hij een profeet is.”

De leiders waren zeer verontrust en, omdat ze niet wisten wat ze anders moesten doen, besloten ze de ouders van Josiah te laten komen om te vernemen of hij daadwerkelijk blind geboren was. Ze waren onwillig te geloven dat de bedelaar genezen was.

Het was algemeen bekend in Jeruzalem, niet alleen dat Jezus de toegang tot alle synagogen was ontzegd, maar dat allen die in zijn leer geloofden eveneens uit de synagoge werden geworpen en uit de gemeente van Israël werden geëxcommuniceerd. En dit betekende de ontzegging van alle rechten en privileges van welke aard dan ook in heel het Jodendom, behalve het recht om de noodzakelijke levensbehoeften te kopen.

Toen de ouders van Josiah, arme en door angst bevangen zielen, voor het verheven Sanhedrin verschenen, waren ze bang om vrijuit te spreken. De woordvoerder van de rechtbank zei: “Is dit uw zoon? En begrijpen we goed dat hij blind geboren is? Als dat waar is, hoe kan hij dan nu zien?” Toen antwoordde de vader van Josiah, bijgevallen door zijn moeder: “We weten dat dit onze zoon is en dat hij blind geboren is, maar hoe het komt dat hij kan zien, of wie zijn ogen heeft geopend, weten we niet. Vraag het hem; hij is meerderjarig; laat hem zelf spreken.”

Ze riepen Josiah nu voor de tweede keer voor zich. Ze kwamen niet goed uit de verf met hun plan om een formeel verhoor te houden, en sommigen begonnen het vreemd te vinden om dit op sabbat te doen. Daarom probeerden ze, toen ze Josiah terugriepen, hem met een andere aanvalsmethode in de val te lokken. De voorzitter sprak de voormalige blinde man aan en zei: “Waarom geeft u God hiervoor niet de eer? Waarom vertelt u ons niet de hele waarheid over wat er gebeurd is? We weten allemaal dat deze man een zondaar is. Waarom weigert u de waarheid te onderscheiden? U weet dat zowel u als deze man schuldig zijn bevonden aan sabbatschennis. Wilt u uw zonde niet goedmaken door God als uw genezer te erkennen, als u nog steeds beweert dat uw ogen vandaag geopend zijn?”

Maar Josiah was noch dom, noch had hij gebrek aan humor. Hij antwoordde de voorzitter dus: “Of deze man een zondaar is, weet ik niet; maar één ding weet ik wel: dat ik blind was en nu kan zien.” En omdat ze Josiah niet in de val konden lokken, probeerden ze hem verder te ondervragen: “Hoe heeft hij uw ogen geopend? Wat heeft hij eigenlijk precies gedaan? Wat heeft hij u gezegd? Heeft hij u gevraagd in hem te geloven?”

Josiah antwoordde, enigszins ongeduldig: “Ik heb jullie precies verteld hoe het allemaal is gebeurd, en als jullie mijn getuigenis niet geloven, waarom zouden jullie het dan nog eens willen horen? Willen jullie soms ook zijn discipelen worden?” Toen Josiah dit had gezegd, ging het Sanhedrin in verwarring, bijna gewelddadig, uiteen. De leiders stormden op Josiah af en riepen woedend: “Jij mag dan beweren dat je een leerling van deze man bent, maar wij zijn leerlingen van Mozes en wij zijn de leraren van Gods wetten. Wij weten dat God door Mozes heeft gesproken, maar wat deze man Jezus betreft, wij weten niet waar hij vandaan komt.”

Toen riep Josiah, staande op een kruk, naar allen die het konden horen: “Luister, jullie die beweren de leraren van heel Israël te zijn, terwijl ik jullie verklaar dat hierin een groot wonder schuilt, aangezien jullie bekennen dat jullie niet weten waar deze man vandaan komt, en toch weten jullie met zekerheid, uit de getuigenis die jullie hebben gehoord, dat hij mijn ogen heeft geopend. We weten allemaal dat God zulke werken niet verricht voor de goddelozen, maar alleen op verzoek van een ware aanbidder — iemand die heilig en rechtvaardig is. Jullie weten dat jullie sinds het begin van de wereld nog nooit hebben gehoord van het openen van de ogen van iemand die blind geboren is. Kijk dan, jullie allemaal, naar mij en besef wat er vandaag in Jeruzalem is gebeurd! Ik zeg jullie, als deze man niet van God was, had hij dit niet kunnen doen.”

En terwijl de Sanhedrin-leden woedend en verward vertrokken, schreeuwden ze hem toe: “Je bent helemaal in zonde geboren, en durf je nu ons te onderwijzen? Misschien ben je niet echt blind geboren, en zelfs als je ogen op de sabbat geopend werden, dan was dat gebeurd door de macht van de vorst van de duivels.” En ze gingen onmiddellijk naar de synagoge om Josiah uit te drijven.

Josiah begon dit proces met weinig ideeën over Jezus en de aard van zijn genezing. Het grootste deel van de gedurfde getuigenis die hij zo slim en moedig aflegde voor dit opperste tribunaal van heel Israël, kreeg in zijn mind vorm naarmate het proces zo oneerlijk en onrechtvaardig verliep.

Onderricht in de zuilengang van Salomo

Terwijl deze zitting van het Sanhedrin, die de sabbatsregel overtrad, op de sabbat in een van de tempelvertrekken aan de gang was, liep Jezus er vlakbij rond en onderwees de mensen in de zuilengang van Salomo, in de hoop dat hij voor het Sanhedrin zou worden geroepen, waar hij hun het goede nieuws kon vertellen van de vrijheid en vreugde van het kind-van-God-zijn in het Koninkrijk van God. Maar ze durfden hem niet te laten halen. Ze waren altijd van streek door deze plotselinge en openbare verschijningen van Jezus in Jeruzalem. Juist de gelegenheid die ze zo vurig hadden gezocht, gaf Jezus hun nu, maar ze durfden hem niet voor het Sanhedrin te brengen, zelfs niet als getuige, en nog minder durfden ze hem te arresteren.

Het was midden in de winter in Jeruzalem en het volk zocht de gedeeltelijke beschutting van de zuilengang van Salomo. En terwijl Jezus bleef staan, stelde de menigte hem vele vragen, en hij onderwees hen meer dan twee uur lang. Sommige Joodse leraren probeerden hem in de val te lokken door hem publiekelijk te vragen: “Hoe lang houd je ons nog in spanning? Als je de Messias bent, waarom vertel je het ons dan niet duidelijk?” Jezus zei: “Ik heb jullie vaak over mijzelf en mijn Vader verteld, maar jullie willen me niet geloven. Zien jullie niet dat de werken die ik in de naam van mijn Vader doe, voor mij getuigen? Maar velen van jullie geloven niet, omdat jullie niet tot mijn kudde behoren. De leraar van de waarheid trekt alleen hen aan die hongeren naar de waarheid en dorsten naar gerechtigheid. Mijn schapen horen mijn stem, ik ken ze en zij volgen mij. En aan allen die mijn leer volgen, geef ik eeuwig leven. Zij zullen nooit verloren gaan en niemand zal ze uit mijn hand rukken. Mijn Vader, die mij deze kinderen gegeven heeft, is groter dan allen, zodat niemand ze uit de hand van mijn Vader kan rukken. De Vader en ik zijn één.”

Enkele ongelovige Joden haastten zich naar de plek waar ze nog steeds de tempel aan het bouwen waren om stenen op te rapen om naar Jezus te werpen, maar de gelovigen hielden hen tegen.

Jezus vervolgde zijn onderricht: “Vele liefdevolle werken heb ik jullie van de Vader laten zien, dus zou ik nu willen vragen voor welk van deze goede werken jullie mij willen stenigen?” En toen antwoordde een van de Farizeeën: “Wij zouden u niet stenigen om een goed werk, maar om godslastering, omdat u zich als mens aan God gelijk durft te stellen.” En Jezus antwoordde: “Jullie beschuldigen de MensenZoon van godslastering omdat jullie mij niet geloofden toen ik jullie verklaarde dat ik door God gezonden was. Als ik niet de werken van God doe, geloof mij dan niet, maar als ik de werken van God doe, zelfs als jullie niet in mij geloven, zou ik denken dat jullie de werken wel zouden geloven. Maar opdat jullie zeker kunnen zijn van wat ik verkondig, wil ik nogmaals benadrukken dat de Vader in mij is en ik in de Vader, en dat, zoals de Vader in mij woont, ik ook in ieder zal wonen die dit evangelie gelooft.” En toen het volk deze woorden hoorde, snelden velen van hen naar buiten om de stenen te grijpen om naar hem te werpen, maar hij glipte weg door het tempelterrein. En toen hij Nathanaël en Thomas tegenkwam, die de zitting van het Sanhedrin hadden bijgewoond, wachtte hij met hen bij de tempel totdat Josiah uit de raadszaal kwam.

Jezus en de twee apostelen gingen Josiah niet in zijn huis zoeken totdat ze hoorden dat hij uit de synagoge was geworpen. Toen ze bij zijn huis kwamen, riep Thomas hem naar buiten op het erf, en Jezus sprak tot hem en zei: “Josiah, geloof je in de Zoon van God?” En Josiah antwoordde: “Vertel me wie hij is, zodat ik in hem kan geloven.” En Jezus zei: “Je hebt hem zowel gezien als gehoord, en hij is het die nu tot je spreekt.” En Josiah zei: “Heer, ik geloof,” en neervallend aanbad hij.

Toen Josiah vernam dat hij uit de synagoge was geworpen, was hij aanvankelijk zeer terneergeslagen, maar hij werd zeer bemoedigd toen Jezus hem opdroeg zich onmiddellijk voor te bereiden om met hen mee te gaan naar het kamp bij Pella. Deze eenvoudige man uit Jeruzalem was inderdaad uit een Joodse synagoge geworpen, maar zie, de Schepper van een lokaal universum leidde hem weg om zich te verbinden met de spirituele adel van die tijd en generatie.

En nu verliet Jezus Jeruzalem, om pas weer terug te keren vlak voordat hij zich voorbereidde om deze wereld te verlaten. Met de twee apostelen en Josiah ging de Meester terug naar Pella. En Josiah bleek een van degenen bij wie de wonderbaarlijke hulp van de Meester blijvend vrucht droeg, want hij werd een levenslange verkondiger van het evangelie van het Koninkrijk.