Inleiding

Je wordt na de dood niet opeens een vormloze spirit. Je begint aan een lange, geleidelijke overgang van leven op het fysieke, materiële niveau naar leven op een puur spiritueel niveau. Morontia is de naam voor het overgangsniveau tussen die twee.

Materie en spirit blijken geen zwart-witte tegenstelling te zijn. De vormen die wij op het morontia-niveau zullen aannemen, bevatten elementen van beide componenten: van materie en spirit. De overgang komt tot stand door een geleidelijke ontwikkeling van de ene vorm naar de volgende. Onze ontwikkeling van het huidige fysieke niveau naar een uitsluitend spiritueel niveau verloopt niet door een plotselinge breuk, maar door een zorgvuldig opgebouwde reeks van honderden opeenvolgende vormen. En dat speelt zich af op het morontia-tussenniveau.

Je gaat niet dood als mens en wordt wakker als spirit. Je wordt wakker als jezelf in een andere vorm, op een nieuw bestaansniveau, en begint verder te groeien vanaf waar je gebleven was.

Waar komt het woord morontia vandaan?

Het woord morontia heeft geen bekende oorsprong in een aardse taal. Het Urantia Boek waarin dit woord wordt geïntroduceerd, bevat vaker eigen termen voor werkelijkheden en begrippen waarvoor onze talen geen bestaand woord hebben. Het boek beschrijft bovendien dat er een gemeenschappelijke taal bestaat die opklimmende stervelingen later gaan leren en die gebruikt wordt in het hele lokale universum. Of het woord morontia rechtstreeks uit die taal is overgenomen of om een andere reden voor de Engelstalige tekst is gekozen, wordt niet verteld.

Toepassingen van het woord morontia

Morontia = de aanduiding van een overgangsniveau van werkelijkheid tussen het materiële en het spirituele niveau.

En niveau gebruiken we daarbij niet ruimtelijk — alsof je één verdieping hoger gaat — maar als gradatie in ontwikkeling en capaciteit. Hoe meer we als het ware “in lijn komen” met de kwaliteiten van spirit, zoals goedheid, schoonheid, waarheid, liefde, des te minder wordt het fysieke niveau bepalend en belangrijk. We kunnen het fysieke niveau misschien zien als het begin van een zoektocht en als een soort oefengebied voor het opdoen van spirituele inspiratie: als een mogelijkheid tot toepassing van goedheid en waarheid, als een bron van schoonheid, rust en troost. Maar uiteindelijk wordt ons bestaan volledig spiritueel; goedheid, waarheid en liefde zijn dan niet langer alleen idealen die wij nastreven en proberen toe te passen, maar levende eigenschappen van wie wij zijn. Daarom kon Jezus ook zo stellig zeggen: ik BEN (…) de waarheid.

Onze universum loopbaan is er dan ook een van opklimming en progressie. En de fase na het fysieke niveau speelt zich af in een morontia dat je je kunt voorstellen als een geweven stof. De dragende structuur van dat weefsel is spirit; de fysieke component is daar als het ware doorheen geweven. Samen vormen zij een geheel dat niet langer volledig materieel is, maar dat ook nog niet volledig spiritueel geworden is. Samen vormen zij een uniek overgangsniveau. Dat vertaalt zich in allerlei toepassingen en ervaringen:

• morontia-progressie: de voortdurende ontwikkeling van een levend wezen waarbij de verhouding tussen materiële draden en spirit-draden in de totale geweven stof van onze werkelijkheid steeds meer richting spirit gaat; je kunt waarschijnlijk ook zeggen dat de dragende structuur van spirit door de groei van het levende wezen de fysieke draden in het weefsel steeds minder nodig heeft;
• morontia-mind: het levende wezen op het morontia niveau wordt opnieuw uitgerust met vormen van mind en die mind krijgt steeds hogere niveaus beschikbaar en krijgt steeds toenemende capaciteiten. Morontia mind functioneert zonder fysieke hersenen en reageert op zowel materiële als spirituele circuits. De morontia mind is veel meer toegankelijk voor de Mentor-Spirit (die meestal veel moeite heeft contact te maken met onze huidige materiële mind).
• morontia-lichaam: we lezen in het verhaal: “De stervelingen van de bewoonde werelden zullen op het moment van hun opstanding opstaan met hetzelfde type overgangs- of morontia-lichaam als Jezus had toen hij op deze zondagmorgen uit het graf opstond. Deze lichamen hebben geen circulerend bloed en zulke wezens gebruiken geen gewoon materieel voedsel; niettemin zijn deze morontialichamen ECHT. Toen de verschillende gelovigen Jezus na zijn opstanding zagen, zagen ze hem werkelijk; ze waren geen zelfbedrogen slachtoffers van visioenen of hallucinaties.” Meer over het morontia-lichaam in het hoofdstukje hieronder.

Het is belangrijk om een terminologisch onderscheid vast te houden:

morontia zonder verdere aanduiding is het niveau;
morontia- is de kwalificatie voor vormen, materie, mind, energieën, werelden en leven die tot dat niveau behoren.

Dus een morontia-lichaam is niet “morontia”. Het is een lichaamsvorm die behoort tot en functioneert op het morontia-niveau. Zoals een morontia-wereld een wereld is die functioneert binnen dat overgangsniveau.

Een nieuw lichaam na de dood

De eerste vraag die bijna iedereen stelt, is eenvoudig: heb ik na de dood eigenlijk nog wel een lichaam?

Het korte antwoord is: ja. Niet hetzelfde lichaam als nu, niet een fysiek lichaam zoals we dat nu kennen, maar wel een echte, herkenbare en individuele lichaamsvorm die past bij het morontia-niveau van deels fysiek, deels spiritueel.

Het huidige fysieke lichaam wordt niet gerepareerd, meegenomen of opnieuw samengesteld. Het keert terug tot de materie waaruit het is opgebouwd. Bij de opstanding wordt een nieuwe morontia-vorm beschikbaar gesteld als levensvoertuig voor de overlevende ziel en voor de terugkeer van de Mentor-Spirit. In die nieuwe vorm wordt de persoonlijkheid opnieuw zichtbaar en werkzaam.

Dat betekent dus dat je na de dood niet als een onbekend wezen opnieuw begint. Dezelfde persoonlijkheid verschijnt opnieuw als de integrerende factor van diverse elementen in een nieuwe bestaansvorm. Het lichamelijke voertuig verandert in een morontia-vorm, maar je unieke identiteit verdwijnt niet. Relevante herinneringen blijven ook gewoon bestaan. De morontia-vorm is juist bedoeld om de voortgaande persoonlijkheid, mind, ziel en spirituele ontwikkeling opnieuw samen te laten functioneren.

Het gaat dus niet om een schim, een droombeeld of een tijdelijk soort hallucinatie. Het morontia-lichaam is een werkelijk lichaam, maar het functioneert anders dan ons huidige fysieke lichaam.

Over de morontia-vorm van Jezus wordt gezegd:

De stervelingen van de bewoonde werelden zullen op het moment van hun opstanding opstaan met hetzelfde type overgangs- of morontia-lichaam als Jezus had toen hij op deze zondagmorgen uit het graf opstond. Deze lichamen hebben geen circulerend bloed en zulke wezens gebruiken geen gewoon materieel voedsel; niettemin zijn deze morontia-lichamen ECHT.

Dat woord ECHT is belangrijk. Het morontia-lichaam is niet minder werkelijk omdat het niet uit vlees, bloed en ons huidige type materie bestaat. Werkelijkheid is niet beperkt tot wat wij met onze huidige ogen kunnen zien, met onze handen kunnen aanraken of met onze instrumenten kunnen meten.

De morontia-vorm heeft andere eigenschappen en andere vermogens. Zij heeft geen circulerend bloed en is niet afhankelijk van gewoon aards voedsel. Toch blijft er in de vroege morontia-fasen nog veel bestaan wat op lichamelijk leven lijkt. Op de werelden waar we terecht komen eten, drinken en rusten de bewoners nog steeds. Zij gebruiken morontia-voedsel: een vorm van levende energie die op materiële werelden onbekend is. Voedsel en water worden volledig door het morontia-lichaam benut; er blijven geen afvalstoffen over.

De eerste wereld waar we na de dood aankomen is zelfs nog sterk materieel. Je bent daar nog niet ver verwijderd van de beperkingen en gewoonten van het aardse leven. Maar het eeuwige leven is een loopbaan: we groeien en krijgen daardoor de mogelijkheid om werelden van een hoger niveau te bereiken. Van wereld tot wereld wordt je bestaansvorm minder materieel, met hogere mind-capaciteiten en geleidelijk meer spiritueel. Ook voedselbehoeften en andere persoonlijke gewoonten veranderen geleidelijk mee.

Het nieuwe lichaam is bovendien geen uniforme standaardvorm. Morontia-wezens zien er niet allemaal hetzelfde uit. Zoals ieder menselijk lichaam persoonlijk en kenmerkend is, zo zal ook iedere morontia-vorm individueel en karakteristiek zijn.

Zoals het sterfelijke lichaam persoonlijk en kenmerkend is voor ieder mens, zo zal ook de morontia-vorm sterk individueel zijn en voldoende kenmerkend voor de creatieve mind die haar beheerst. Geen twee morontia-vormen lijken meer op elkaar dan twee menselijke lichamen.

Er blijft dus sprake van persoonlijke vorm, herkenbaarheid en verschil. En let op de zinsnede “kenmerkend voor de creatieve mind die haar beheerst”: de uiterlijke vorm gaat op het morontia-niveau steeds sterker overeenkomen met de aard van de persoonlijkheid en de manier waarop de mind functioneert. In het huidige leven kan iemand uiterlijk aantrekkelijk zijn en innerlijk weinig liefdevol, of andersom. In het morontia-leven weerspiegelt de vorm steeds directer het werkelijke karakter van de persoonlijkheid en is de vorm een reflectie van de mate waarin en de wijze waarop je je mind gebruikt.

Dat betekent niet dat je na de dood onmiddellijk precies dezelfde uiterlijke verschijning hebt als op aarde. De verandering is groot. De tekst zegt zelfs dat de spirituele transformatie bij het ontwaken zo ingrijpend is dat je aanvankelijk moeite zou kunnen hebben om het nieuwe morontia-bewustzijn te verbinden met de herinnering aan je vroegere identiteit. De Mentor-Spirit en andere helpers zorgen voor de continuïteit tussen het oude en het nieuwe leven.

Toch blijf je jezelf. Je persoonlijkheid blijft intact. Je waardevolle herinneringen blijven behouden. Alles in je mentale leven wat werkelijk betekenis en overlevingswaarde had, wordt bewaard als onderdeel van je persoonlijke herinnering. Wat uitsluitend afhankelijk was van dierlijke reflexen, lichamelijke gewoonten en de werking van de fysieke hersenen, blijft achter met het oude lichaam.

Ook tijdens de verdere ontwikkeling blijft die continuïteit bestaan. Bij iedere overgang van de ene wereld naar een volgende ontvang je een nieuw ontwikkeld en passend morontia-lichaam. Iedere nieuwe lichaamsvorm vormt een volgende fase in de geleidelijke overgang van het materiële naar het spirituele bestaansniveau. Toch betekent dit niet dat je elke keer een volkomen ander soort wezen wordt. De fundamentele morontia-vorm blijft bestaan, maar het mechanisme / voertuig waarmee de persoonlijkheid zich via die vorm uitdrukt, wordt voortdurend aangepast en op een hoger niveau afgestemd. Tegelijk komt de nadruk steeds minder te liggen op het voertuig en steeds meer op de persoonlijkheid, die zelf ook groeit en nieuwe dimensies gaat omvatten. De persoonlijkheid blijft daarbij de constante, integrerende factor. Je verandert voortdurend van vorm en capaciteit, maar de hele reeks blijft één eeuwig voortdurend persoonlijk leven.

Jezus als zichtbare illustratie

De verschijningen van Jezus na zijn opstanding geven ons een duidelijke blik op een morontia-lichaam. Zijn situatie was uitzonderlijk en zijn zeer versnelde morontia-loopbaan kan niet eenvoudig gelijkgesteld worden aan die van gewone opklimmende stervelingen. Maar het type overgangslichaam waarin hij opstond, wordt uitdrukkelijk vergeleken met het lichaam waarin stervelingen later zullen ontwaken.

De eerste mensen die Jezus zagen, herkenden hem niet altijd onmiddellijk. Maria Magdalena dacht aanvankelijk dat hij de tuinman was. Zij herkende hem pas toen hij haar met zijn bekende stem en persoonlijke warmte bij haar naam aansprak.

Deze woorden schokten de vrouwen, maar de Meester was zo veranderd dat ze hem nog niet herkenden, met zijn rug naar het schemerige licht. En terwijl ze over zijn woorden nadachten, sprak hij Maria Magdalena met een vertrouwde stem aan en zei: “Maria.”

En toen ze dat woord van welbekende sympathie en hartelijke groet hoorde, wist ze dat het de stem van de Meester was, en ze snelde naar zijn voeten om neer te knielen terwijl ze uitriep: “Mijn Heer, en mijn Meester!”

En alle andere vrouwen herkenden dat het de Meester was die in verheerlijkte vorm voor hen stond, en ze knielden snel voor hem neer.

(Deze menselijke ogen waren in staat de morontia-gedaante van Jezus te zien dankzij de bijzondere diensten van de transformeerders en de middenwezens in samenwerking met bepaalde morontia-persoonlijkheden die Jezus toen vergezelden.)

Terwijl Maria zijn voeten probeerde te omhelzen, zei Jezus: “Raak mij niet aan, Maria, want ik ben niet zoals je mij in het lichaam kende. In deze gedaante zal ik nog een tijdje bij jullie blijven voordat ik opstijg naar de Vader. Maar ga nu allemaal naar mijn apostelen -en Petrus- en vertel hen dat ik ben opgestaan en dat jullie met mij gesproken hebben.” Bron

De Emmaüsgangers liepen geruime tijd met hem mee en luisterden naar zijn uitleg zonder te beseffen wie hij was.

Jezus stond op het punt afscheid van hen te nemen en de weg af te lopen, maar ze dwongen Hem binnen te komen en bij hen te blijven. Ze beweerden dat het bijna donker was en dat Hij bij hen moest blijven. Uiteindelijk stemde Jezus toe, en kort nadat ze het huis waren binnengegaan, gingen ze zitten om te eten. Ze gaven Hem het brood om te zegenen, en toen Hij het begon te breken en aan hen gaf, gingen hun ogen open en herkende Cleopas dat hun gast de Meester zelf was. En toen hij zei: “Het is de Meester!”, verdween de morontia-Jezus uit hun gezicht. Bron

Ook aan de apostelen verscheen hij plotseling terwijl de deuren gesloten waren. Hij sprak met hen, stelde hen gerust en verdween vervolgens weer onmiddellijk uit hun zicht.

Toen de Meester zo had gesproken, keek hij Thomas in het gezicht en zei: “En jij, Thomas, die zei dat je niet zou geloven tenzij je mij kon zien en je vinger in de spijker-wonden van mijn handen kon steken, hebt mij nu aanschouwd en mijn woorden gehoord. En hoewel je geen spijker-wonden op mijn handen ziet, aangezien ik ben opgewekt in de vorm die ook jij zult hebben wanneer je deze wereld verlaat, wat zul je dan tegen je broeders zeggen? Je zult de waarheid erkennen, want in je hart was je al begonnen te geloven, zelfs toen je zo dapper je ongeloof uitsprak. Bron

Bij het Meer van Galilea sprak hij met hen, brak het brood, bereidde met Johannes Marcus de maaltijd en bleef lange tijd met hen praten over hun gezamenlijke ervaringen.

Jezus sprak tot hen en zei: “Kom nu allemaal ontbijten. Zelfs de tweeling moet gaan zitten terwijl ik bij jullie ben; Johannes Marcus zal de vis klaarmaken.” Johannes Marcus bracht zeven flinke vissen, die de Meester op het vuur legde, en toen ze gaar waren, serveerde de jongen ze aan de tien. Toen brak Jezus het brood en gaf het aan Johannes [Marcus], die het op zijn beurt aan de hongerige apostelen serveerde. Toen ze allemaal bediend waren, beval Jezus Johannes Marcus te gaan zitten terwijl hijzelf de vis en het brood aan de jongen serveerde. En terwijl ze aten, bleef Jezus bij hen en vertelde over hun vele ervaringen in Galilea en aan dit meer. Bron

Deze gebeurtenissen laten een opmerkelijke combinatie zien:

• Jezus had een zichtbare, individuele vorm; maar zoals blijkt uit het citaat hierboven: hij raadde Maria Magdalena aan om hem niet aan te raken: zijn lichaam was niet meer fysiek en we zouden het zonder hulp van “transformeerders” ook niet kunnen zien, laat staan aanraken;
• hij kon spreken en door zijn stem en persoonlijkheid worden herkend; juist de zeer karakteristieke elementen van zijn persoonlijkheid waren de basis voor herkenning: “zijn welbekende sympathie”, “zijn hartelijke groet”, zijn “vertrouwde stem”;
• hij kon plotseling verschijnen en verdwijnen; ondanks dat menselijke ogen eigenlijk niet in staat zijn om morontia-vormen te zien was het met specifieke helpers toch mogelijk om Jezus als het ware even te projecteren / transformeren in een voor ons mensen waarneembare vorm; maar daarna hield dat op en bleef hij alleen gewoon bestaan op het niveau van de morontia-werkelijkheid.
• tegelijk was die voor mensen waarneembare vorm geen ongrijpbare hologram-achtige projectie, want we lezen bijvoorbeeld enkele malen dat Jezus werkelijk brood kon breken en uitdelen; hij kon vissen op een vuur leggen; hij kon brood en vis serveren.

De morontia-vorm van Jezus was dus niet eenvoudigweg zijn oude fysieke lichaam dat weer tot leven was gekomen. De vrouwen vonden het graf leeg en in het verhaal wordt precies beschreven wat er gedaan werd met de stoffelijke fysieke resten. We lezen ook in het citaat hierboven: “hoewel je geen spijker-wonden op mijn handen ziet, aangezien ik ben opgewekt in de vorm die ook jij zult hebben wanneer je deze wereld verlaat”. Met andere woorden: de opgestane Jezus verscheen in een andere vorm. Hij zei zelf tegen Maria dat hij niet meer was zoals zij hem in het lichaam had gekend.

De morontia-vorm is geen spookbestaan. Spoken bestaan niet, maar het morontia-bestaan is wel een werkelijke schakel in het eeuwige bestaan. Het is een echte vorm van leven op een nieuw bestaansniveau, waarin je niet ophoudt jezelf te zijn, maar juist verder groeit naar een steeds vollediger uitdrukking van wie je werkelijk bent.

Wat neem je mee naar het morontia-niveau?

Je totale zelf is nu, en ook na de dood, een geïntegreerde entiteit die diverse elementen bevat. Sommige van die elementen vallen weg na de dood, of wijzigen in functie of capaciteit. We bekijken ze stuk voor stuk; over de belangrijkste bestaan specifieke andere onderwerp-pagina’s op deze website:

• persoonlijkheid— blijft de constante, integrerende identiteit.
• ziel — is de overlevende, zich ontwikkelende werkelijkheid; het nieuwe morontia-lichaam wordt het levensvoertuig voor de onsterfelijke ziel die je nu al aan het ontwikkelen bent; de ziel gaat dus als het ware “mee over”;
• Mentor-Spirit — de nu al in jou levende spirit keert terug en hervat de samenwerking; na de eerste opstanding blijft de Mentor-Spirit bij volgende overgangen aanwezig; de samenwerking wordt steeds intenser en vloeiender; de communicatie wordt eenvoudiger;
• mind — in ons huidige leven “tunen”we in op het circuit van mind via o.a. de fysieke hersenen; de hersenen gaan niet “mee over”, maar ons vermogen om mind te gebruiken gaat gewoon door; in de morontia-vorm word je opnieuw in staat gesteld “in te tunen” op mind-niveaus, dus je blijft onder andere denken, keuzes maken en herinneringen vormen; de morontia-mind krijgt geleidelijk ook nieuwe capaciteiten en veel grotere toegankelijkheid voor de Mentor-Spirit.

Persoonlijkheid + deze elementen samen leveren opnieuw jouw zelf op. Niet een kopie. Niet een gereconstrueerde Jou 2.0. Dezelfde persoonlijke continuïteit in een nieuw levensvoertuig. Eigenlijk, zou je kunnen zeggen, verandert er verrassend weinig…

Herinneringen na de dood van het lichaam

Een belangrijk element in onze huidige beleving van een constant “zelf” wordt gevormd door onze herinneringen. Samen met onze keuzes en gewoontes vormen zij ook een min of meer uitgekristalliseerd patroon van ‘belief systems’: bepaalde overtuigingen -juist of onjuist; voordelig of nadelig- over de werkelijkheid die we waarnemen. Vanuit een materialistisch perspectief wordt wel gesteld dat die herinneringen en belief systems voortkomen uit de hersenen. Binnen sommige neurowetenschappelijke modellen wordt gesproken over zogenaamde ‘priors‘: diep ingesleten verwachtingen die mede bepalen hoe nieuwe ervaringen worden geïnterpreteerd. In dit artikel op een vooraanstaande Nederlandse nieuwssite lezen we bijvoorbeeld kritiekloos: “De zogeheten priors, diepgewortelde verwachtingen van de hersenen over hoe de wereld werkt, worden verstevigd. Dat zijn er drie: ‘de wereld is onveilig’, ‘echte verbinding is niet vanzelfsprekend’ en ‘ik ben niet goed genoeg’.” En: “”We hebben inzichten uit de neurowetenschap vertaald naar praktische oefeningen. Die helpen meisjes om hun verwachtingen en onbewuste voorspellingen over de wereld bij te stellen, zodat hun behoefte om te corumineren vermindert.”

Dit soort denken kan een bepaalde angst genereren dat alle herinneringen en belief systems -en daarmee ook een belangrijke kern van ons zelf– volledig verloren gaat wanneer de hersenen sterven. Maar het beeld is onjuist. Juist omdat mind niet hetzelfde is als hersenen, is het volledig mogelijk om vanuit een nieuw levensvoertuig op morontia-niveau via het mind-circuit weer toegang te krijgen tot oude herinneringen. De herinneringen kunnen zo opnieuw beschikbaar komen en worden om die reden beschreven als “memory possessions of the mind”:

Most of us have come up through lower stages of existence (…) and it is refreshing and in a measure amusing to look back upon certain episodes of our early experience. There is a restfulness in the contemplation of that which is old to one’s order, and which lingers as a memory possession of the mind. The future signifies struggle and advancement; it bespeaks work, effort, and achievement; but the past savors of things already mastered and achieved; contemplation of the past permits of relaxation and such a carefree review as to provoke spirit mirth and a morontia state of mind verging on merriment.

Of in het Nederlands:

De meesten van ons zijn door lagere bestaansstadia opgekomen en het is verfrissend en in zekere zin amusant om terug te blikken op bepaalde episodes uit onze vroege ervaringen. Er schuilt een zekere rust in de beschouwing van dat wat oud is voor iemands huidige positie en blijft hangen als herinnering in het bezit van de mind. De toekomst staat voor strijd en vooruitgang; ze duidt op werk, inspanning en prestatie; maar het verleden ruikt naar dingen die al beheerst en bereikt zijn; de beschouwing van het verleden biedt ontspanning en een zorgeloze terugblik die spirituele vrolijkheid en een bijna uitgelaten morontia-stemming oproept.

Bron

Je zelf, zoals het voortleeft in een morontia-vorm na de dood is dus geen geperfectioneerde versie van je actuele zelf. Je angst kan meegaan. Niet noodzakelijk als nog steeds actuele angst, maar als herinnering aan een ervaring waarin jij werkelijk leefde, koos, worstelde en groeide. Je domme bezorgdheid kan meegaan. Je mislukkingen kunnen meegaan als herinnering en ervaring. Je kinderlijke ideeën kunnen meegaan, ook in de vorm van uitgekristalliseerde overtuigingen. Je vroegere zelfoverschatting kan meegaan. Al dit soort herinneringen en ervaringen “linger(s) as a memory possession of the mind”. En dat is ook prachtig want je was nog niet perfect. Het betekent dat je zelf niet voortbestaat als een soort heilige spiritueel gecensureerde director’s cut van jou, waarin alleen de verheven scènes zijn bewaard. De andere ervaringen en absurditeiten blijven óók beschikbaar.

Puur dierlijke reflexen en hersenafhankelijke patronen gaan niet mee over. Je PIN-code kan nu stevig in je actieve geheugen zijn opgeslagen, maar zal waarschijnlijk weinig overlevingswaarde hebben. Veel van de praktische dingen die ons nu volledig in beslag nemen, blijken later vanuit een hoger ontwikkelingsniveau verrassend onbelangrijk. De angst waarmee je ooit een belangrijke beslissing nam, kan daarentegen nog heel lang interessant blijken. Niet omdat de angst eeuwig moet voortbestaan, maar omdat de ervaring onderdeel werd van jouw ontwikkeling. De vervormde belief systems die je vormde en van waaruit je keuzes maakte in de wereld, zoals de genoemde ‘de wereld is onveilig’, ‘ik ben niet goed genoeg’, (…), kunnen ook nog lang interessant zijn als gebieden waar nog heling en ontwikkeling moet plaatsvinden.

Dus nogmaals: je hersenen blijven achter. Maar dat betekent niet dat je herinneringen verdwijnen. Sterker nog: op het morontia-niveau kunnen herinneringen aan vroegere ervaringen actief opnieuw worden opgeroepen en zelfs worden gebruikt voor heling, als lesmateriaal, voor verdere groei. Maar ook voor ontspanning, inzicht en humor. Dat zijn bepaald niet alleen herinneringen aan liefde, schoonheid en spirituele hoogtepunten. Er wordt uitdrukkelijk gesproken over herinneringen aan strijd, angst, dwaasheid en kinderachtige bezorgdheid.

Humor is een belangrijke component van die genezing. We vergeten vaak te lachen wanneer er kleine, waanzinnige ideeën binnensluipen in onze gedachten. Doordat we dat vergeten, wordt de gedachte een serieus idee, dat zowel verwezenlijkt kan worden als daadwerkelijke gevolgen kan hebben. Samen kunnen we ze weglachen en begrijpen hoe de dingen werkelijk zijn. Ook om die reden is het van belang dat onze herinneringen overgaan naar de morontia-fase.

Het gevoel voor hemelse humor dragen we altijd bij ons, zelfs wanneer we bezig zijn met de moeilijkste opdrachten. Het helpt ons om een ​​overdreven gevoel van eigenwaarde te vermijden. Maar we geven er [in het morontia leven] niet zomaar de vrije loop aan, zoals je zou kunnen zeggen, om “lol te hebben”, behalve wanneer we even pauze nemen van de serieuze opdrachten van ons bestaan.

Wanneer we in de verleiding komen om onze eigenwaarde te vergroten, en we stilstaan ​​bij de oneindigheid van de grootsheid en pracht van onze Scheppers, wordt onze zelfverheerlijking subliem belachelijk, zelfs bijna humoristisch. Een van de functies van humor is om ons allemaal te helpen onszelf minder serieus te nemen. Humor is het goddelijke tegengif voor ego-verheffing. Bron

De eeuwige reis

Er is geen kosmische eindafrekening

Ja, door de traditionele invalshoek van een “laatste oordeel” en door beelden zoals een “vagevuur” en de “hel” heeft onze overgang naar een morontia-niveau een wat angstige bijklank gekregen. Maar daarvoor is in de leringen van Jezus absoluut geen steun te vinden. Het meest “bedreigende” dat je in de hoofdstukken van de tekst kunt vinden is eigenlijk een aansporing om de opdracht van Jezus goed te horen en gewetensvol uit te voeren:

“Op de grote dag van het oordeel van het koninkrijk zullen velen tot mij zeggen: ‘Zijn we niet een profeet in uw naam geweest en in uw naam vele wonderwerken gedaan?’ Maar ik zal gedwongen zijn hun te zeggen: ‘Ik heb u nooit gekend; ga weg van mij, jullie die valse leraren zijn.’ Maar een ieder die deze opdracht hoort en oprecht zijn opdracht uitvoert om mij voor de mensen te vertegenwoordigen, zoals ik mijn Vader voor jullie heb vertegenwoordigd, zal een rijke toegang vinden tot mijn dienstverlening en tot het koninkrijk van de hemelse Vader.” Bron

We vinden deze zin ook onder het kopje “Overige aansporingen”, waar onder andere ook te vinden is:

“Jullie Vader in de hemel laat de zon schijnen over de slechten zowel als over de goeden; evenzo laat hij regen vallen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen. Jullie zijn de zonen van God; meer nog, je bent nu de ambassadeurs van het koninkrijk van mijn Vader. Wees barmhartig, zoals God barmhartig is, en in de eeuwige toekomst van het koninkrijk zul je volmaakt zijn, zoals uw hemelse Vader volmaakt is.”

“Aan jullie is nu opgedragen om mensen te redden, niet om hen te oordelen. Aan het einde van je aardse leven zullen jullie allen barmhartigheid verwachten; daarom verlang ik van jullie tijdens je sterfelijk leven dat je barmhartigheid betoont aan al je sterfelijke broeders. Maak niet de fout om te proberen een splinter uit het oog van je broeder te plukken terwijl er een balk in je eigen oog zit. Nadat je eerst de balk uit je eigen oog hebt verwijderd, kunt je veel beter zien om de splinter uit het oog van je broeder te verwijderen.”

Het is jammer dat dit in het evangelie van Mattheus (7:13) al vervormd werd tot: “Enter in by the narrow gate; for wide is the gate and broad is the way that leads to destruction, and many are those who enter in by it.” Of het evangelie van Lucas (13:24): “Strive to enter through the narrow door; for many, I tell you, will try to enter and will not be able.” Er zijn ook apocalyptische bijbelteksten te vinden waar Christus zal plaatsnemen op een “grote witte troon” (Openbaring 20:11) om een ​​definitief oordeel te vellen op basis van iemands geloof, woorden en daden (Matteüs 12:36; Romeinen 2:6). Deze goddelijke beoordeling resulteert in een definitieve scheiding, waarbij de rechtvaardigen eeuwig leven ontvangen in de tegenwoordigheid van God, terwijl de goddelozen eeuwige straf tegemoet gaan (Matteüs 25:31-46). Uiteindelijk dient deze gebeurtenis als de ultieme manifestatie van Gods gerechtigheid en Zijn definitieve overwinning op het kwaad en de dood (1 Korintiërs 15:24-26). Voor een kort overzicht van de geschiedenis van dit “laatste oordeel” kun je hier meer vinden.
Nogmaals: niets van dit alles vindt enige steun in de leringen van Jezus zoals ze in de hoofdstukken van het verhaal op deze website opnieuw worden gepresenteerd.

Er zijn wel lessen te leren

Uit verslagen van bijna-dood-ervaringen keert wel regelmatig het beeld terug van “je leven wordt voor je ogen teruggedraaid” en je beleeft als het ware opnieuw, en soms vanuit het perspectief van anderen, belangrijke momenten of beslissingen in je leven. Nooit hoor je daarbij dat er sprake is van een sfeer van veroordeling of straffen; het beeld is veeleer een liefdevolle en barmhartige sfeer van terugkijken, gericht op begrip en heling.

Dat beeld spoort op belangrijke elementen wel met de hulp die je in de morontia-fase geboden wordt om meer en hoger inzicht te krijgen; maar dit is een speelse vorm van terugkeren naar herinneringen aan vroegere gebeurtenissen, waarin als het ware de film wordt teruggedraaid en je vanuit een nieuw perspectief de gevolgen kunt beleven en plaatsen. Dus niet: “Kom, we gaan je jeugd herstellen.” Maar meer: “Kom, draai de film nog eens terug. Kijk nog eens goed. Voel nog eens hoe dat voelde vanuit allerlei perspectieven. Kijk eens hoe grappig primitief het was, misschien.”

Er is coaching beschikbaar

Meer in het algemeen wordt beschreven dat er een bepaalde vorm van coaching beschikbaar gemaakt wordt, waarbij je met hogere vormen van humor, entertainment, ontspanning en groepsspel bepaalde vroegere situaties herbeleeft (en erom kunt lachen). De precieze details zijn niet bekend gemaakt, maar het is -misschien- een beetje zoals we met Halloween ook juist een spel maken van dingen waar vroegere generaties heel bang voor waren; of zoals we met voetbal-toernooien een spel maken van nationalistische strijd tussen landen. Goede humor is vaak ook een vorm van kijken of terugkijken naar onze meer primitieve angsten, neigingen of gedragingen. Gewoon even “kinderlijk dom” doen vanuit het perspectief van intussen volwassen zijn, heeft vaak een hele bevrijdende werking: ja, zo deed ik inderdaad toen; ik kan er nu om lachen.

Aansporing tot groei, in plaats van straffen

Want de hele opdracht en bedoeling van onze eeuwige reis is niet om bestraft te worden voor onze fouten, maar om de roep te volgen van onze liefhebbende Universele Vader die ons aanspoort: “Word perfect, net zoals als Ikzelf ook perfect ben!” De hele schepping en alle helpers zijn aanwezig om ons te helpen groeien naar die perfectie; daaruit volgt meteen dat onze tijdelijke vergissingen worden teruggedraaid in een overdaad van barmhartigheid.

Morontia als belangrijk tussenstation in een eeuwige loopbaan

Maar elke mens dient zich te herinneren: Veel van onze ambities om uit te blinken op allerlei gebieden tijdens dit leven in een lichaam zullen niet voortgezet worden tijdens onze morontia- en spirit-loopbaan. In de morontia fase zullen we veel van deze voormalige puur egoïstische verlangens en ambities leren socializeren. Tegelijk, de dingen die je eerlijk verlangde te doen op aarde maar waarvoor de omstandigheden niet gunstig waren, en die je na het verkrijgen van hoger inzicht tijdens de morontia loopbaan nog steeds wil doen, daarvoor krijg je zeer zeker alsnog elke kans om die verlangens en ambities alsnog volledig te realiseren.

Voordat opklimmende stervelingen het lokale universum verlaten om aan hun loopbaan “in spirit” te beginnen, zullen ze verzadigd zijn met betrekking tot elk intellectueel, artistiek en sociaal verlangen of ware ambitie die ooit hun sterfelijke of morontia-bestaan kenmerkte. Dit betekent het bereiken van gelijkheid in de bevrediging van zelfexpressie en zelfverwerkelijking, maar niet het bereiken van een identieke ervaringsstatus. Ook betekent dit niet het volledig uitwissen van karakteristieke individualiteit in vaardigheid, techniek en expressie. Bron

Niet iedereen wordt op morontia-niveau gladgestreken tot dezelfde brave spirituele eenheidsmens.

Morontia is niet de plaats waar je steeds minder jezelf wordt, maar juist de fase waarin je werkelijke zelf tot bloei gebracht wordt. Het is de lange fase waarin alles wat tijdelijk, dierlijk en egoïstisch was geleidelijk minder belangrijk wordt, terwijl je unieke persoonlijkheid juist steeds meer mogelijkheden krijgt om zich volledig uit te drukken. Misschien verdwijnen sommige ambities waarvan je nu denkt dat ze je diepste verlangens zijn. Maar wat na groei en hoger inzicht nog steeds werkelijk bij je hoort en een eerlijk en diep verlangen is, wordt niet van je afgenomen. Je krijgt juist de tijd en de mogelijkheden die in het korte aardse leven nooit volledig aanwezig zijn.

Iets anders zou ook moeilijk te rijmen zijn met het godsbeeld dat Jezus voortdurend schetst. Een Vader die zijn kinderen oproept om niet te oordelen maar te redden, organiseert hun eigen voortgaande ontwikkeling niet als een eeuwige rechtszitting, maar als een leerweg van groei, inzicht en barmhartigheid.